باب اوّل - سكوت مگر سخن خوب ، ترك كارهاى بيهوده و سخن چينى 1 - امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : براى انسان همين عيب كفايت مىكند كه عيبهاى مردم را بنگرد و عيوب خود را نا ديده بگيرد ( كور عيبهاى خود و بيناى عيوب ديگران باشد ) ، يا آنكه مردم را عيب‌جويى نمايد بر عيبى كه خود مبتلاى آن است و توان گريز از آن را ندارد ؛ و اين كه رفيق و همنشين خود را به چيزهايى اذيّت و آزار دهد كه هيچ سود و نفعى برايش نداشته باشد . 2 - فضل گويد : از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ شنيدم كه مىفرمود : خوشا به حال بنده تنگ چشم و خواب آلوده‌اى كه مردم را بشناسد پيش از آن كه ديگران او را بشناسند . 3 - امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ به نقل از حضرت رسول صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ فرمود : چه كسى است كه چهار چيز ( و چهار برنامه ) را در برابر چهار خانه در بهشت براى من تضمين مىكند : انفاق كنى و از تنگدستى نهراسى ، ديگران را نسبت به خود انصاف دهى ، سلام كردن را در همه جا رايج گردانى ؛ بحث و جدال را رها نمايى ، اگر چه حقّ با تو باشد .

--> المحاسن : 1 8 ح 22 بإسناده عن معاوية بن وهب ، عن أبي عبد اللّه عَلَيْهِ السَّلَامُ ، قال : من يضمن . . . و نحوه الكافي : 4 / 44 ح 10 ، عنه وسائل الشيعة : 21 / 549 ح 27837 . من لا يحضره الفقيه : 2 / 62 ح 1711 مرسلًا عن الصادق عَلَيْهِ السَّلَامُ ، عنه وسائل الشيعة : 9 / 18 ح 11410 .