باب هفدهم - حشر ، حساب ، صراط و توقّف در پيشگاه خداوند 246 - عبيد بن زراره گويد : شنيدم كه امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ مىفرمود : هنگامى كه خداوند اهل زمين را بميراند ، اهل آسمان دنيا هم مىميراند ، سپس به ترتيب اهل آسمان دوّم ، اهل آسمان سوّم ، اهل آسمان چهارم ، اهل آسمان پنجم اهل آسمان ششم ، اهل آسمان هفتم ، و ميكائيل ، جبرائيل ، اسرافيل و فرشتهء مرگ را مىميراند ، بعد از آن در صور مىدمد و بر مىانگيزد . حضرت فرمود : بعد از آن خداوند فرمايد : « مالكيّت و حاكميّت از آنِ كيست » ؟ و خودش پاسخ دهد و گويد : « از براى خداى قهّار » ، آفرينندهء شايسته ، شكل و قيافه بخشِ جاويد هميشه برپاى است . خداوند بعد از آن گويد : كجايند ستمگران ؛ آنهايى كه خدايى ديگر را با من شريك قرار مىداند ؟ كجايند متكبّران خودخواه ؟ - و از اين نوع سخنان - و بعد از آن مخلوقات را بر مىانگيزد . 247 - امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : همانا خداوند روز قيامت بر بنده مؤمن منّت مىنهد و از روى كرامت و بزگوارى او را به خود نزديك مىكند . سپس نعمت‌هايى را كه بر او ارزانى داشته ، به او معرّفى مىنمايد و مىگويد : آيا فلان روز مرا ( بر چنين و چنان خواسته‌هايى ، و مشكلاتى ) ، نخواندى و دعا نكردى ؟ پس اجابت كردم ، آيا فلان روز ( چنين و چنان ) درخواست نكردى ؟ و به تو دادم ، آيا فلان روز بر ( چنين و چنان ) استغاثه نكردى و مرا به فرياد نطلبيدى ؟ و به فريادت رسيدم ، آيا در باره فلان مشكل از من سؤال نكردى ؟ و مشكل تو را بر طرف نمودم و بر ناله‌ات رحم كردم ، آيا مال و ثروت از من نخواستى ؟ و به تو دادم ، آيا از من كمك و خدمتكار نخواستى ؟ و برايت كمك و خدمتكار قرار دادم ، آيا از من نخواستى كه با فلانى