باب پانزدهم - مشاهدات مؤمن و كافر هنگام مرگ 223 - عمّار بن مروان گويد : شنيدم كه امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ مىفرمود : به خدا سوگند ! از شما پذيرفته مىشود ؛ به خدا سوگند ! براى شما آمرزيده مىگردد . به راستى كه بين شما و بين غبطه خوردن و ديدن شادى و روشنايىِ چشم فاصله‌اى نيست مگر اينكه جان به اينجا برسد - و اشاره به حلقوم خود نمود - سپس فرمود : به راستى اگر آن لحظه فرا رسد و ( بنده خدا ) در حالت احتضار ( و جان سپردن ) قرار گيرد ، رسول خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ ، اهل بيت با ( امام ) علىّ عليهم السلام ، جبرئيل و عزرائيل نزدش حضور يابند ، جبرئيل نزديك وى آيد و به رسول خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ گويد : اين شخص ، شما اهل بيت رسالت و ما را دوست مىداشت ، شما هم او را دوست بداريد ، رسول خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ فرمايد : اى جبرئيل ! به راستى اين شخص خدا و رسولش و آل او را دوست مىداشت ، پس او را دوست دار و با او مدارا كن . جبرئيل به فرشته مرگ گويد : به راستى اين شخص خدا و رسولش و آل او را دوست مىداشت ، او را دوست دار و با او مدارا كن . سپس فرشته مرگ نزد او آيد و گويد : اى بنده خدا ! برات آزادى گردن ( حيات و زندگى ) خود را دريافت كرده‌اى ، امان نامه بيزارى خود را گرفته‌اى ، در زندگى دنيا به عصمت كبرى چنگ زدى و تمسّك جُستى . فرمود : سپس خداوند عزّ و جلّ ( روح ) او را بالا مىبرد و مىگويد : بلى ، بعد از آن گويد : آن ( عصمت كبرى ) چيست ؟