ايشان از عترت رسول خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ و از مؤمنان و مسلمانان نيستند ، ايمان را ( بر زبان ) آشكار مىنمايند و در درون كافر و تكذيب كننده‌اند ، خداوند ايشان را لعنت و از رحمت خود دور گرداننده است . 180 - جرّاح مداينى گويد : از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ در بارهء سخن خداوند عزّ و جلّ ( كه فرموده است ) : « كسى كه به ديدار پروردگار خود اميد دارد ، بايد عمل صالح انجام دهد و در عبادت پروردگار خود ، چيزى را شريك او قرار ندهد » ، سؤال كردم . فرمود : او بنده‌اى است كه عملى از طاعت‌ها را انجام مىدهد ولى قصد رضاى خدا را ندارد ، مگر به عنوان تزكيه خود نزد مردم ، علاقه‌مند است كه مردم متوجّه او شوند ، اين همان كسى است كه در عبادت پروردگار خود شرك آورده است . و فرمود : بنده‌اى نيست كه كار خير و خوبى را مخفيانه انجام دهد كه با گذشت روزگار ، خداوند آن را به صورت خير و خوبى آشكار گرداند ؛ و نيست بنده‌اى كه كار شرّ و زشتى را مخفيانه انجام دهد مگر آن كه با گذشت روزگار ، خداوند آن را به همان زشتى آشكار مىنمايد . 181 - امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : به راستى بنده‌اى كه گناهى را مرتكب مىشود و نسبت به آن پشيمان مىگردد ، سپس كارى مىكند كه سبب شادى او مىگردد و در نتيجه نسبت به آن حالت قبل سُست مىشود ؛ كه چنانچه بر همان حالت پشيمانى و افسردگى باقى مىبود ، برايش بهتر بود از حالت ( شادمانى ) كه در آن وارد شده است . 182 - ( ابو حمزه ) ثمالى از يكى از دو ( امام محمّد باقر و يا امام جعفر صادق ) عليهما السلام روايت كند كه فرمود : همانا خداوند متعال مىفرمايد : بعضى از بندگان من چيزى از طاعت و فرمان مرا درخواست مىنمايد تا دوستش بدارم ، پس آن خواسته‌اش را از او دور مىگردانم ، كه مبادا كردارش سبب خودپسندى او گردد .