پيامبر خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ فرموده است : بسيار براى مؤمن جاى تعجّب است ، كه خداوند برايش قضا و مقدّراتى در نظر نمىگيرد مگر آنكه به خير و سعادت او مىباشد ، پس اگر مبتلا گشت تحمّل مىنمايد و اگر در رفاه و سلامت باشد سپاس گويد . 47 - از امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ ( نقل شده است كه ) فرمود : همانا خداوند عزّ و جلّ دنيا را به هر دوست و دوشمنى عطا مىنمايد ، ولى آخرت را عطا نمىكند مگر به هر كه دوستش داشته باشد . پس چه‌بسا مؤمنى به اندازهء جاى يك تازيانه از خدا بخواهد عطايش نمىكند ولى چنانچه درخواست آخرت كند هر چه بخواهد عطايش مىنمايد ، امّا كافر در دنيا هر چه را طالب باشد عطايش مىكند ولى اگر نسبت به آخرت به اندازه جاى تازيانه‌اى بخواهد عطايش نمىكند . 48 - از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ ( نقل شده است كه ) فرمود : همانا خداى عزّ و جلّ فرموده است : بندهء مؤمن خود را در جريانى قرار نمىدهم مگر آنكه برايش خير و صلاح باشد ، پس ( اگر ) به قضا و قَدَر من راضى باشد ، بر بلاها صابر ؛ و سپاسگزار نعمتهاى من باشد ، او را در پيشگاه خود در زُمرهء صدّيقين قرار مىدهم . 49 - از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ ( نقل شده است كه ) فرمود : ( روزى ) رسول خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ خنديد به جورى كه دندانهاى نواجذ حضرت نمايان گشت « 1 » ، سپس فرمود : آيا نمىپرسيد كه از براى چه خنديدم ؟ اصحاب اظهار داشتند : آرى ، اى رسول خدا !

--> ( 1 ) - / خنده بلند و قهقه مكروه است و معمولًا اهل بيت عليهم السلام و ديگر اولياى خدا تبسّم داشته‌اند مگر در بعضى موارد استثنايى .