28 - و از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ ( روايت شده است كه فرمود ) : چهل روز بر مؤمن سپرى نمىگردد مگر آن كه پروردگار تبارك و تعالى با او پيمانى بندد ، بر درد و ناراحتى در وجودش ، يا از بين رفتن ثروتش ؛ و يا مصيبتى ديگر ، كه بر آن پاداشش دهد . 29 - و از آن حضرت ( روايت شده است كه ) فرمود : مؤمن از يكى از سه حالت جدا نمىشود ؛ و يا ( چه‌بسا كه ) هر سه برايش جمع گردد : اين كه با او كسى باشد كه در خانه‌اش را بر او ببندد ، يا همسايه‌اى كه او را آزار رساند ؛ و يا كسى كه در مسير راه نسبت به خواسته‌هايش اذّيتش نمايد . چنانچه مؤمن بر بلندترين قُلّه كوه رود ، خدا شيطانى را مىفرستد تا او اذّيت كند ؛ و خداوند ايمانش را انيس او مىگرداند . 30 - از محمّد بن مسلم ( روايت شده است كه ) گفت : شنيدم امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ مىفرمود : بر مؤمن چهل شب نمىگذرد مگر آن كه جريانى دچار او گردد كه ناراحت و غمگينش كند ؛ و او را متنبّه و به ياد پروردگارش اندازد . 31 - از ابو الصباح ( روايت شده است كه ) گفت : نزد امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ بودم كه مردى شكايت كرد و گفت : فرزندان و برادرانم مرا عاقّ نموده ؛ و دوستانم بر من جفا كرده‌اند . حضرت صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : همانا براى حقّ دولتى است و ( نيز ) براى باطل دولتى است ؛ و هر يك از آن دو خوار و ذليل ديگرى مىباشد ؛ و در حقيقت كمترين چيزى كه مؤمن در دولت باطل نصيبش مىشود اين است كه فرزندان و برادرانش او را عاقّ مىكنند ، دوستانش بر او جفا مىكنند ؛ و مؤمنى نيست كه در دولت باطل به مال و منالى برسد مگر آن كه مبتلى شود ( به آفت و مشكلى ) در جسمش ، مالش و اهل و