123 - از امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ ( نقل شده است كه ) فرمود : در آنچه كه خداوند با بنده‌اش حضرت موسى عَلَيْهِ السَّلَامُ مناجات نمود ، اين بود كه فرمود : همانا براى من بندگانى است كه بهشت خود را برايشان مباح و حلال مىگردانم و ايشان را در بهشت فرمان روا مىنمايم . حضرت موسى عَلَيْهِ السَّلَامُ گفت : اين افراد چه كسانى هستند كه بهشت را برايشان مباح و فرمان روايشان مىنمايى ؟ خداوند فرمود : كسانى هستند كه براى مؤمن خوشحالى فراهم كنند . سپس امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : همانا مؤمنى در حكومت ستمگرى بود كه خيلى او را آزار مىداد ، پس از آنجا گريخت و به محلّى رفت كه مشرك بودند ؛ و بر خانواده‌اى مشرك وارد شد و اهل منزل به او محبّت و مهمان‌نوازى نموده ؛ و دلجويى خوبى كردند . چون مرگ آن مشرك فرا رسيد ، خداوند عزّ و جلّ وحى فرستاد : سوگند به عزّت و جلالم ! اگر در بهشت جايگاهى براى مشركين مىبود تو را ساكن آن مىگرداندم ، و چون سكونت در بهشت براى كسانى كه به حالت شرك مرده باشند حرام گشته ، پس اى آتش ! از او گريزان باش ؛ و اذيّت و آزارى به او نرسان . امام عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : نياز روزانهء او در هر صبح و شب برايش آورده مىشود . گفتم : آيا روزى او از بهشت مىباشد ؟ فرمود : يا از هر كجا كه خداوند خواسته باشد . 124 - از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ ( نقل شده است كه ) فرمود : كسى كه حاجتى از براى مسلمانى برآورده نمايد ، خداوند متعال 10 حسنه برايش ثبت ؛ و 10 مورد از خطاهايش را نابود مىگرداند ؛ و 10 درجه بر مقاماتش مىافزايد ؛ و در آن روزى كه سايه و پناهگاهى غير از خدا نباشد ، در پناه و سايهء خدا قرار مىگيرد .