« ابن ابى الحديد » پس از نقل كلمات بالا به دست و پا مىافتد و مىگويد : « معتزليها اين سخنان را دليل بر افضليت و سزاوارتر بودن امام عليه السّلام به خلافت مىگيرند ، نه اين كه نص صريحى بر خلافت بوده و امام عليه السّلام با اين كلمات اشاره به آن فرموده باشد . اما « اماميه » و « زيديه » به آنها استدلال مىكنند . و به گمان قوى همين معنى از اين الفاظ مراد باشد ولى اگر اين حرف را بپذيريم بايد عده‌اى از مهاجر و انصار را تكفير و تفسيق كنيم - لذا بايد گفت اين جملات جزو متشابهات است كه بايد ظاهر آنها را ناديده گرفت و آنها را به معنى حمل نمود كه لطمه‌اى به صحابه نزند . » ! ! اما حقيقت اين است كه چون ابن ابى الحديد مذهب اهل سنت را پذيرفته مجبور شده است كه چنين توجيهى براى سخنان بالا و امثال آن بكند ، در صورتى كه شما با مطالعه جملات بالا در خواهيد يافت كه امام ( ع ) صريحا به مسئله خلافت پرداخته و آن را حق مسلم خويش مىداند كه غصب شده است . چه لزوم دارد ما سخنان امام ( ع ) را از معنى حقيقىاش منصرف كنيم ، با توجه به اين كه خود ابن ابى الحديد نيز گفته گمان قوى همان معنى ظاهرى الفاظ است به علاوه اين جملات هيچ گونه ابهامى ندارد تا آنها را از متشابهات بدانيم ! و آنگهى مهاجر و انصار كه معصوم از خطا و اشتباه نبودند تا ، با تكيه بر عصمت آنها مجبور باشيم آنان را بى گناه قلمداد كنيم ، خصوصا كه همه مهاجر و انصار مخالف امام ( ع ) نبودند بلكه خوبان آنها و وزنه‌هاى سنگين آنها موافق آن حضرت بوده‌اند . ( 333 . ) فخرجوا يجرون حرمة رسول اللّه : « قاضى القضاة » در كتاب مغنى از « وهب بن جرير » نقل كرده كه : شخصى