( 270 . ) اين سخن بخشى از آن سخن امام است كه تحت شماره 126 آمده و مدارك آن را در آنجا آورديم . ( مصادر نهج البلاغه و اسانيده - مصادر نهج البلاغه و اسانيده - جلد 2 صفحه 317 جلد 2 صفحه 317 ) ( 271 . ) « ديلمى » در « اعلام النبوة » 1 ديلمى - اعلام النبوة - آن را نقل نموده و « ابن اثير » در « نهاية » 1 ابن اثير - نهاية - جلد 1 صفحه 137 ماده « بطن » جلد 1 صفحه 137 ماده « بطن » به آن اشاره كرده است . ( مصادر نهج البلاغه و اسانيده 2 - مصادر نهج البلاغه و اسانيده - جلد 2 صفحه 319 جلد 2 صفحه 319 ) ( 272 . ) در اين خطبه امام ( ع ) به مسئله « بلاها » ئى كه از گناهان دامنگير انسان مىشود پرداخته ، و سپس به طريق گشايش و نجات از اين بلاها كه همان بازگشت جدى از گناه و روى آوردن بدرگاه خداوند است پرداخته است ، امام ( ع ) هم سبب سختى و مشكلات انسانها را شرح داده ، و هم راه بر طرف كردن آنها را نشان داده است . عصر فعلى نيز عصر گناه و نافرمانى شده ، انواع و اقسام معاصى رواج يافته ، نه تنها زشتى گناه فراموش شده ، بلكه براى گروهى مايه افتخار و منبع در آمد بشمار مىآيد ، و از آن طرف انسانها هم به انواع بلاها و رنجها مبتلا شده‌اند ، با اين همه بيدار نشده‌اند . بار خداوندا ! ، انسانها را از خواب غفلت بيدار كن ! تا بار ديگر به سوى تو آئيم و در پيشگاهت سر تسليم به خاك سائيم باشد كه توبهء ما را بپذيرى و به ما رحم كنى !