( 251 . ) اين جمله كه : « بخشش مال به طور تبذير و اسراف موجب احترام فرد در بين مردم مىشود » با آنچه پس از آن آمده كه : ( شخصى كه اموالش را در غير موردش صرف كند از سپاس مردم محروم مىشود و حتى افرادى كه از بخشش او برخوردار بوده‌اند ، با وى همكارى نمىكنند ، در آغاز متضاد به نظر مىرسد ولى با تأمل روشن مىشود كه منظور از جمله اول اين است كه آن احترام موقتى و زود گذر است ، يعنى تا مدت كوتاهى احترام است . و اما در قسمت بعد به يك واقعيت اشاره دارد كه با گذشتن مدتى اين احترام موقتى از بين مىرود ، و همانها هم از او احترام نمىكنند ، بلكه مورد ملامتش نيز قرار مىدهند . ( 252 . ) اين كلام را « طبرى » در تاريخ 1 / 1 طبرى - تاريخ - جلد 6 صفحه 48 در حوادث آخر سال 37 خود جلد 6 صفحه 48 در حوادث آخر سال 37 از « ابو منحف » 1 / 2 ابو منحف - نقل ابو منحف - با كمى تفاوت نقل كرده ، و « ابن اثير » در « نهاية » 1 ابن اثير - نهاية - ماده « بجر » كلمات پيچيده آن را تفسير نموده است از جمله در ماده « بجر » گفته است : از همين باب است سخن على ( ع ) كه فرمود : « لا اب لكم بجرا » ( مصادر نهج البلاغه 2 - مصادر نهج البلاغه - جلد 2 ص 285 جلد 2 ص 285 ) نويسندهء كتاب « مصادر نهج البلاغه » در ذيل حكمت 117 از كلمات قصار امام عليه السّلام كه مىفرمايد : « هلك فى رجلان محب غال و مبعض قال » مىنويسد اين سخن به طور متواتر با الفاظ مختلف از امام صادر شده است كه از جمله حكمت 469 نيز مىباشد . آن گاه وى به ذكر مدرك آن پرداخته كه مدرك خطبه مورد بحث نيز محسوب مىشود ، زيرا در اينجا به اين عبارت آمده است :