و وعده‌ها و وعيدهاى الهى بىفائده مىگرديد ، و براى پذيرندگان اجر و پاداش آزمودگان واجب نمىشد ، و مؤمنان استحقاق ثواب نيكوكاران را نمىيافتند ، و اسماء و نامها با معانى خود همراه نبودند ( يعنى هيچگاه نمىشد به يك مؤمن حقيقتا مؤمن گفت زيرا او به خاطر قدرت و مكنت پيامبران اظهار ايمان مىكرد ) اما خداوند پيامبران خويش را از نظر عزم و اراده ، قوى ، و از نظر ظاهر فقير و ضعيف قرار داد ، ولى توام با قناعتى كه قلب‌ها و چشم‌ها را پر از بىنيازى مىكرد هر چند فقر و نادارى ظاهرى آن‌ها چشم‌ها و گوشها را از ناراحتى مملو مىساخت . اگر پيامبران داراى آن چنان قدرتى بودند كه كسى خيال مخالفت با آنان را نمىكرد و توانائى و عزتى داشتند كه هرگز مغلوب نمىشدند ، و سلطنت و شوكتى دارا بودند كه همه چشمها به سوى آنان بود و از راههاى دور ، بار سفر به سوى آنان بسته مىشود ، اعتبار و ارزش آن‌ها براى مردم كمتر و متكبران سر تعظيم در برابرشان فرود مىآوردند ، و اظهار ايمان مىنمودند . اما به خاطر ترسى كه بر آن‌ها چيره مىشد و يا به واسطهء ميل و علاقه‌اى كه به ماديات آنها داشتند و در اين صورت در نيت‌ها خلوص يافت نمىشد ، و غير از خداوند جنبه‌هاى ديگرى نيز در اعمالشان شركت داشت ، . و با انگيزه‌هاى گوناگون به سراغ نيكىها مىرفتند . ولى خداوند اراده كرده كه : پيروى از پيامبرانش ، و تصديق كتابهايش ، و خضوع و فروتنى در برابر فرمانش و تسليم محض در اطاعتش ، امورى ويژه و مخصوص او باشند ، و چيز ديگرى با آنها آميخته نگردد . و هر قدر امتحان و آزمايش بزرگتر و مشكل‌تر باشد ، ثواب و پاداش گران قدرتر و بيشتر خواهد بود . كعبه ، خانه پاك خدا مگر نمىبينيد خداوند انسانها را از زمان آدم تا انسان‌هاى آخرين اين جهان ، با سنگهائى كه نه زيان مىرسانند و نه نفع مىبخشند ، نه مىبينند و نه مىشنوند آزمايش نموده اين سنگ‌ها را خانه محترم خود قرار داده ، و آن را موجب پايدارى و پا بر جائى مردم گردانيده است . . .