زيرا آن كس از شما كه در بستر خويش بميرد ، ولى بطور شايسته معرفت خدا و پيامبر و اهل بيتش را داشته باشد « شهيد » از دنيا رفته ، و اجر و پاداشش بر خدا است . و ثواب اعمال شايسته‌اى را كه قصد انجام آن را داشته است مىبرد ، و نيتش ، جانشين ضربات شمشيرش قرار مىگيرد ، ( اين سخن را به اين خاطر مىگويم كه ) هر چيزى وقت مشخصى دارد و سر آمدى معين . خطبه - 191 از خطبه‌هاى امام ( ع ) كه در آن پس از حمد خداوند ، ثناى بر پيامبر ، توصيه به زهد و تقوا مىكند . ( 366 ) ستايش ويژهء خداوندى است كه حمد و ثنايش همه جا را گرفته ، سپاهش پيروز و مجد عظمتش متعالى است . او را به خاطر نعمت‌هاى پى در پى و به هم پيوسته و عظيمش مىستايم ، همان خداوندى كه حلمش زياد است و عفو مىكند ، و در فرمانش دادگر ، و از گذشته و آينده مطلع است ، با دانش نا محدودش جهانيان را هستى بخشيده ، و با حكمتش آنها را به وجود آورده ، بدون اين كه در اين راه از كسى پيروى كند و يا دانش و تجربه‌اى آموزد و يا از نمونه و مانندى كه از شخص حكيمى صادر گردد تبعيت نمايد ، در اين طريق خطا و اشتباهى برايش پيش نيامده ، و نيز به هنگام خلقت جمعيتى حضور نداشته‌اند ( تا با همكارى و مشاوره با آنان خلقت را تحقق بخشد . پيامبر بزرك گواهى مىدهم كه « محمد ( ص ) » بنده و فرستادهء او است ، وى را زمانى مبعوث ساخت كه مردم در غرقاب گناه و جهالت سخت فرو رفته بودند ، و در حيرت و سرگردانى به سر مىبردند . افسار هلاكت ، آن‌ها را مىكشيد و پرده‌هاى ضلالت و گمراهى چهرهء عقلشان را پوشيده بود و بر جان و دلشان قفل زده شده بود .