اى مردم ! به زودى زمانى مىرسد كه اسلام همچون ظرفى كه واژگون شود و آنچه در آن است بريزد واژگون گردد ( و مردم حقايق آن را به كلى فراموش كنند ) . اى مردم ! خداوند به شما ظلم نخواهد كرد و از اين نظر به شما تامين داده است ، ولى هرگز به شما تامين نداده كه شما را آزمايش نكند . زيرا خداوند در قرآن فرموده : « إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ وَ إِنْ كُنَّا لَمُبْتَلِينَ » : « در جريان « نوح » نشانه‌هائى است و ما مردم را مىآزمائيم » سيد رضى ره مىگويد : منظور امام ( ع ) از جمله « كل مؤمن نومة » آن است كه گمنام است و « المساييح » جمع « مسياح » كسى است كه در بين مردم به نمامى و شر و فساد اشتغال دارد و « المذاييع » جمع « مذياع » كسى است كه چون كار زشتى را بشنود اشاعه دهد و « البذر » جمع « بذور » كسى را گويند كه بسيار سفيه و بيهوده‌گو است . خطبه - 104 از خطبه‌هائى است كه امام ( ع ) ايراد فرموده اما بعد خداوند محمد ( ص ) را مبعوث ساخت ، در حالى كه هيچ كس از عرب كتاب آسمانى نداشت و ادعاى نبوت و وحى نمىنمود ( 226 . ) او با يارانش به مبارزه با مخالفان پرداخت ، تا آنان را به سر منزل نجات سوق دهد ، و پيش از آنكه مرگشان فرا رسد در آمادگى آنان مبادرت ورزد ، ببركت وجود او ناتوانان و خستگان توان مىيابند ، و شكسته حالان بر سرپا مىايستند ، تا آنان را به منزل مقصود برساند ، جز گمراهان غير قابل هدايت ( و اين كار را همچنان ادامه داد ) تا وسيله نجاتشان را به آنها نشان داد ، و در محل مناسبشان جايگزين ساخت ، آسياى زندگى آنها بگردش در آمد ، و نيزه آنها صاف شد ( هم وضع دينى و اقتصادى آنها روبراه شد و هم نيروى نظامى آنها قوى ) . به خدا سوگند من دنبال اين لشكر بودم و آنها را به پيشروى وا مىداشتم تا باطل به كلى عقب نشينى كرد ، و همه تحت رهبرى اسلام در آمدند ، در اين راه هرگز ناتوان نشدم و ترس مرا احاطه نكرد و خيانت ننمودم ، و سستى در من راه نيافت . به خدا سوگند ( هم اكنون نيز در اين راه مىروم ) و شكم باطل را مىشكافم تا حق را از درون آن خارج سازم .