قسمت ديگرى از اين خطبه در باره دشمنان گمراه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ، و گروهى ضعيف الايمان ، و مسلمانان راستين . ( گروه اول ) مدت‌هاى طولانى به آنها مهلت داده شد تا رسوائى را به سر حد نهائى برسانند و مستحق دگرگونى ( نعمتهاى خدا ) گردند ، تا اجل آنها به سر رسيد . گروهى ( از ضعيف الايمانها ) به خاطر راحتى به اين فتنه‌ها پيوستند ، و دست از مبارزه در راه حق كشيدند ( اما مسلمانان راستين مقاومت لازم ! بخرج دادند ) و بر خداوند در صبر و استقامتشان منتى نگذاردند ، و جانبازى در راه حق را بزرك نشمردند ، تا آنكه فرمان خدا آزمايش را به سر آورد ( اين گروه مبارز ) آگاهى و بينائى خويش را بر شمشيرهاى خود حمل كردند و به امر واعظ و پند دهنده خود ( پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلم ) بپرستش پروردگار خويش پرداختند . تا آن كه خداوند پيامبرش را به سوى خويش فرا خواند . گروهى به قهقرا برگشتند و اختلاف و پراكندگى آنها را هلاك ساخت و تكيه بر غير خدا كردند و با غير خويشاوندان ( اهل بيت پيامبر ) پيوند بر قرار نمودند ، و از وسيله‌اى كه فرمان داشتند به آن مودت ورزند كناره گرفتند ، و بناء و اساس ( ولايت ) و رهبرى جامعه‌ى اسلامى را از محل خويش برداشته در غير آن نصب كردند . ( اينان ) معادن تمام خطاهايند و درهاى همه گمراهان و عقيده‌مندان باطلند ، آن‌ها در حيرت و سرگردانى غوطه‌ور شدند و در مستى و نادانى ، ديوانه‌وار بر روش « آل فرعون » فرو رفتند : گروهى تنها به دنيا پرداختند و به آن تكيه كردند و يا آشكارا از دين جدا گشتند . خطبه - 151 از خطبه‌هاى امام عليه السلام كه در آن مردم را از فتنه‌ها بر حذر مىدارد ( 289 . ) خدا و پيامبرش خداى را مىستايم و از او بر اعمالى كه موجب طرد و منع شيطان است كمك مىجويم و براى مصونيت از گرفتارى در دامها و فريب‌هاى شيطان از او يارى مىطلبم و گواهى مىدهم كه جز خداوند يكتا ، معبودى نيست . و شهادت مىدهم كه « محمد » ( ص ) بنده . . .