خطبه - 133 از خطبه‌هائى است كه امام ( ع ) ايراد فرموده . ( 258 . ) پيرامون عظمت خداوند و ياد آورى قرآن و پيامبر و اندرز مردم عظمت پروردگار دنيا و آخرت زمامهاى خود را به او سپرده و منقاد اويند ، و آسمانها و زمينها كليدهاى خويش را بدست قدرت وى داده‌اند ، صبحگاهان و شامگاهان ، درختان سرسبز در برابرش سجده ميكنند و از شاخه‌هاى آنها بفرمانش آتش شعله‌ور شده ، و بفرمان او ميوه‌هاى رسيده را ( به انسانها ) تقديم ميكنند . قسمت ديگرى از اين خطبه در باره قرآن كتاب خداوند در ميان شما سخنگويى است كه هيچگاه زبانش از حق گوئى خسته نمىشود و خانه‌اى است كه پايه‌هايش هرگز فرو نمىريزد ، و نيرومندى است كه يارانش شكست نمىخورند . قسمت ديگر در باره رسول خدا ( ص ) او را پس از يك دوران فترت بعد از پيامبران گذشته فرستاد ، بهنگامى كه در ميان مذاهب مختلف نزاع در گرفته بود ، او را بدنبال آنان فرستاد و وحى را به او ختم كرد ( 259 . ) او هم با كسانى كه به حق پشت كرده و از آن روى برتافته بودند به جهاد پرداخت . و نيز قسمت ديگر از اين خطبه . در باره دنيا دنيا منتهاى ديد كوردلان است كه در ماوراى آن چيزى نمىبينند ، اما شخص بصير ديدش در آن نفوذ مىكند و از آن مىگذرد و ميداند كه سراى جاويدان در وراى آن است . بنا بر اين شخص بصير در دنيا آماده كوچ است .