- سخاوت اميرالمؤمنين ( ع ) آياتى در قرآن نظير آيهء ولايت و آيهء اطعام و آيهء ايثار دربارهء سخاوت اميرالمؤمنين نازل شده است و ما اينجا به يك مطلب تاريخى اشاره مىكنيم : غلام اميرالمؤمنين مىگويد كه حضرت يك روز ظهر كه از كندن قناتى فارغ شد ، به نماز پرداخت و من بعد از نماز ، كدوى پخته‌اى براى او آوردم . ايشان دستهاى مبارك را با آبى كه از شن بيرون مىآمد ، شست و با وقار خاصى آن كدوى پخته را تناول نمود و گاهى پس از حمد خداوند ، مىفرمود : « لعنت خدا بر آن كسى كه براى شكم به جهنم رود . » بعد از خوردن ناهار دوباره به قنات رفت و مشغول كندن شد . كلنگ به سنگى خورد و آب فوران نمود ، و چون فوران آب مانع از كندن قنات شد ، اميرالمؤمنين از قنات بيرون آمد و چون ديد كه بعضى از اولادش از فوران آب خوشحال هستند ، فرمود : « فرزندانم به اين بستان و به اين قنات چشمداشتى نداشته باشيد ! » و دستور داد تا قلم و دوات آوردند و بستان و قنات را براى فقرا وقف نمود . - عفو اميرالمؤمنين ( ع ) عفو در معنى واقعى و اسلامى آن گذشته از حق شخصى ، در جايى است كه منجر به جسارت دشمن نشود . اين عفو و گذشت ، سرلوحهء زندگى اميرالمؤمنين ( ع ) است . سفارشات على ( ع ) دربارهء ابْنِ مُلْجَم قابل انكار نيست . « 1 » داستان آن زن كه مشك آب به دوشش بود و به اميرالمؤمنين دشنام مىگفت و امير از زن دلجويى فرمود ، معروف است . « 2 »

--> ( 1 ) - منتهى الامال ج 1 ( 2 ) - عين الحيوة ص 587 - بحار الانوار ج 41 ص 52 - مناقب شهر آشوب ج 2 ص 115