چهارم : روشنايى مسجد و فرش و بخور سوزى در آن مسجد شريف نبوى در زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله و در آغاز كار او ، چون شب در مىرسيد ، با شاخه‌ها و برگ‌هاى نخل روشن مىشد . اين امر تا بعد از توسعهء دوم ؛ يعنى سال هفتم ادامه داشت . در سال نهم هجرى تَميم‌الدّارى به مدينهء منوره آمد و ديد كه مسجد با شاخه و برگ نخل روشن مىشود . تَميم الدّارى قنديل‌هايى همراه خود آورده بود و به آن قنديل‌ها ، كه روغن در آن‌ها مىسوخت ، مسجد را روشن نمود . فرش مسجد : مسجد شريف نبوى در عهد رسول خدا صلى الله عليه و آله به حصير يا قالى مفروش نبود . زمين را ريگ ريخته بودند تا نمى را كه در اثر چكه كردن سقف ، به هنگام باريدن باران حاصل مىشد از بين ببرد . ابو الوليد گويد : از ابن عمر در باب ريگ‌هاى مسجد سؤال كردم ، گفت يك شب باران باريد و زمين مسجد تر شد . مردى در دامن جامه‌اش ريگ آورد