حافظ ذَهَبى گويد : قبله پيش از آنكه تحول يابد ، در شمال مسجد بود چون تحول يافت ، ديوار بالايى آن مكان اهل صُفّه شد . صاحب « الدّر الثمين » گويد : صُفّه در ركن شمال شرقى مسجد شريف نبوى بود ، در طرف راست قبله ، كه به سوى بيت المقدس بود . آنجا همچنين مدخل باب عثمان بود . اهل صُفّه مردمى از اصحاب رسول خدا صلى الله عليه و آله بودند ؛ فقرايى بودند بدون خانه . در مسجد مىخوابيدند و جز آنجا جايى نداشتند . رسول خدا صلى الله عليه و آله با آنان انس داشت . آن‌ها را به خوردنى و آشاميدنى خود دعوت مىكرد . در شمار عيال او بودند . صحابه نيز يك يا دو و سه نفر از آنها را به خانه مىبردند و طعام مىدادند . گاه نيز خوشه‌هاى رطب را ميان دو ستون مسجد مىآويختند و آن‌ها از آن مىخوردند تا سير مىشدند . ابونُعَيم در « حِلية الأولياء » نام آن‌ها را آورده كه بيش از صد كس بوده‌اند .