همواره درميان رواق‌هايش گشته‌ام و بر ستونهايش گذشته‌ام و در صحن و زير مناره‌هايش نشسته‌ام و به تلاوت قرآن و استماع حديث گوش جان سپرده‌ام ، چندان كه بر دل من اثرى ژرف مىنهاد و عطر آن مكانِ بهجت اثر در اعماق جانم مىنشست . به جان ، مشتاق آن شدم كه در بارهء مسجد شريف نبوى چيزى بنويسم ، به ياد روزگارى كه آنجا تنها مكان روشن مدينهء منوره بود ، در آنجا در زير گنبدها و چلچراغ‌هايش درس‌هايمان را مىآموختيم و بر آستان آن تربيتى روحانى مىيافتيم و دل و جان را نيرو مىبخشيديم و اين حظّ روحانى ، همانند چشمه‌اى جوشان و جاودان و زندگى بخش در وجود ما سارى و جارى مىشد . به جان ، مشتاق آن شدم كه دربارهء مسجد شريف نبوى چيزى بنويسم و اين انديشه را از پيش در خود پرورانده بودم . از يك دههء پيش ، هنگامى كه در بارهء آموزش و پرورش در مدينهء منوره ، از سدهء اول هجرى تا سال 1412 تحقيق مىكردم ، به گرد آورى منابع وثبت يادداشت‌هايى پرداختم و بربسيارى ازمعلومات در كتاب‌هاو منابع اساسى از قديم و جديد دست يافتم . پس از چاپ كتاب « آموزش و پرورشِ » خود ، ديدم كه ديگر