زبانى او ، تير اندازى به سويش مجاز است حتى اگر منجر به جنايت عليه او گردد كه در چنين حالتى خونش هدر است . مسأله 34 - اگر كسى كه مشرف به عورت زنان است كور و نابينا باشد ، نبايد به او حمله كرد و متعرّض گرديد و اگر چنين شود انجام دهنده ضامن است . همچنين اگر او نزديك بين باشد و چشم‌هاى او دور را نبيند و فاصله او با زنان آن قدر زياد باشد كه يا آنها را نبيند و يا آنكه آنها را تشخيص ندهد ، همين حكم در برابر او مجرى است . مسأله 35 - اگر چشم چران و ناظر به پسر صاحب خانه با شهوت و لذت نگاه كند ، بايد او را از اين كار منع نمايند و اگر به صورت زبانى منع نشد به سوى او تيراندازى شود و اگر به اين واسطه جنايتى عليه او گردد ، خونش هدر است . مسأله 36 - اگر چشم چران به خانه‌اى نگاه كند كه در آن چيزى كه نظر انداختن به آن يا به او حرام باشد ، وجود نداشته باشد ، تير اندازى به سوى او مجاز نيست ، و اگر عليه او تير اندازى شود ضامن است . مسأله 37 - اگر چشم چران به ناموس كسى نگاه كرد پس بايد او را منع كرد و اگر منع نشد پس مىتوان به سوى او تيراندازى كرد و يا سنگ انداخت . در اين صورت اگر جنايتى عليه او حاصل گردد و چشم چران ادعا كرد كه بدون قصد نگاه مىكرده يا او را نديده ، اين ادعا از او شنيده نمىشود ، ظاهراً هيچ ضمانتى بر تير انداز و يا پرتاب كننده سنگ وجود ندارد . مسأله 38 - اگر فاصله آن قدر دور است كه ديدن ناموس مردم از آن فاصله ممكن نيست ليكن آنان به وسيله ى چشم مسلّح نگاه نمايد ، همانند نگاه كردن از نزديك است . پس دفع او به آنچه كه قبلًا گفته شد مجاز است و اگر جنايتى عليه او شود خونش هدر است . مسأله 39 - اگر چشم چران آينه‌اى نصب نمايد و به وسيله‌ى آن به ناموس ديگران نظر بياندازد ، پس ظاهراً او مانند چشم چران است و همان حكم بر او جارى است . لكن احتياط آن است كه به سوى او تير اندازى نشود و يا سنگ پرتاب نگردد و بايد به نحو ديگرى خود را از شر او نجات دهد و اين احتياط نبايد ترك شود . مسأله 40 - ظاهراً دفاع به آنچه كه گفته شد جايز است هر چند زن بتواند خود را بپوشاند و يا در محلّى وارد شوند كه كسى آنها را نبيند . مسأله 41 - انسان مىتواند حيوانى را كه براى او و يا مالش خطر ايجاد كرده دفع نمايد . پس اگر حيوان به اين واسطه معيوب يا تلف شد ضمانى عليه او نيست ، و اگر بتواند از دست آن فرار كند ضرر زدن به آن جايز نيست و اگر ضرر زد ، ضامن است .