( از باب نصر ) : بيهوده گفت و هذيان گفت . و هقا فلانا : ببدى فرا گرفت فلان را . و هقا قلبه : افسرده نمود و تباه كرد دل او را . هقور ( haqavvar ) ا . ع . مرد دراز گنده اندام گول . هقوغ ( hoquq ) م . ع . هقغ هقوغا ( از باب فتح ) : سست شد از گرسنگى و يا از بيمارى . هقهاق ( haqh q ) ا . ع . مرد چست و چالاك و شتابىكننده در كارها . هقهقة ( haqhaqat ) م . ع . برفتار سخت رفتن . و عطيه اندك ميان قوم آوردن . هقى ( haqy ) م . ع . هقى الرجل فى منطقه هقيا ( از باب ضرب ) : هذيان گفت آن مرد . و هقى فلانا : بدى رسانيد بفلان . و هقى فؤاده : رفت دل او در پى چيزى . هك ( hak ) ص . پ . پرو وافر . هك ( hak ) ا . پ . تگرك و ژاله . هك ( hakk ) ا . ع . مرد تباه خرد و فاسد العقل . ج : اهكاك و هككة . و باران سخت . و پياپى زدن نيزه . هك ( hakk ) م . ع . هك بالسيف هكا ( از باب ضرب و نصر ) : زد آن را بشمشير . و هك النبيذ فلانا : دريافت نبيذ فلان را . و هك فلان : تيز داد فلان . و هك الطائر : پيخال انداخت آن مرغ . و كذلك النعام . و هك الشئ : ساييد آن چيز . و هك اللبن : برآورد شير را . و هكت البئر : فرو دريد آن چاه . و هك المراة : بسيار گاييد و يا سخت گاييد آن زن را . و هك فلانا : چيره شد بر فلان . و هك هكا ( مجهولا ) : افگنده شد . و هك الحبارى هكا و هكيگا : بعجله سرگين انداخت شوات . و نيز هك : لاغر كردن . هكارس ( hak res ) ا . ع . غوكان . هكاع ( hok ' ) ا . ع . سرفه . و خوابى كه پس از ماندگى آيد . و خواهانى جماع . هكاعى ( hok 'iyy ) ص . ع . منسوب بهكاع يعنى خواهان جماع و شهوتى . هكب ( hakb ) و ( hakab ) م . ع . هكبه به و منه هكبا و هكبا ( از باب نصر ) : فسوس كرد او را و استهزا نمود . هكچه ( hokce ) ا . پ . فواق . هكذا ( h kaz ) ع . يعنى همچنين . هكر ( hakr ) و ( hekr ) و ( hakar ) م . ع . هكر الرجل هكرا و هكرا و هكرا ( از باب ضرب و سمع ) : شگفت داشت آن مرد و سخت گرديد شگفت او . هكر ( hakr ) و ( hakar ) ا . ع . شگفت و تعجب . هكر ( hakr ) و ( hakar ) م . ع . هكر الرجل هكرا و هكرا ( از باب سمع ) : گرفت پينكى آن مرد را و سخت شد خواب آن و غنود . هكر ( haker ) ص . ع . نيك شگفت دارنده . هكر ( haker ) و ( hakor ) ص . ع . غنوده و خواب‌آلود . هكر ( haker ) ا . ع . شهرى در يمن كه جاىباش ملوك حمير بود . و كوشكى و بتخانه‌اى . هكرز ( hakerz ) م ف . پ . هرگز . هكرى ( hokri ) ا . پ . ديم و زراعتى كه به آب باران عمل آيد . هكع ( haka ' ) م . ع . هكع هكعا ( از باب سمع ) : ناشكيبا گشت و فروتنى نمود . هكعة ( hake'at ) ا . ع . ماده شتر فروهشته از شدت آزمندى گشن . هكعة ( hoka'at ) ا . ع . گول و احمق . هكف ( hakaf ) ا . ع . شتابى در رفتار و يا در دويدن . هكك ( hekak ) ا . پ . كجاوه مانندى كه در سفر در آن مىنشينند . هكك ( hekak ) و ( hokak ) و ( hokkok ) ا . پ . فواق . هككة ( hakakat ) ع . ج . هك . هكل ( hokal ) ا . پ . غارچ و سماروغ . هكلس ( hokallas ) ا . ع . درشت استوار . هكم ( hakem ) ا . ع . مرد شرير و بىباكانه در كار بيقاعده درآينده . هكوع ( hoku ' ) م . ع . هكع هكوعا ( از باب فتح ) : آرميد و مطمئن شد و جاى گرفت . و هكعت البقرة تحت ظل الشجرة من شدة الحر : آرميد و جاى گرفت آن گاو در زير سايه درخت از سختى گرما . و هكع الليل : فروهشت شب تاريكى خود را . و هكع البعير : سرفه كرد آن شتر . و هكع بالقوم : فرود آمد در نزد آن گروه پس از شام . و هكع الى الارض : نگونسار افتاد بر زمين . و هكع عظمه : بازشكسته شد استخوان آن پس از درست شدن . و ذهب