ورزنده و فراهم آورنده براى كسان خود . هباشة ( hob cat ) ا . ع . جماعت و گروه مردم از هر قبيله . و آنچه از مال كه فراهم آورده جمع كنند . هباع ( heb ' ) ع . ج . هبع . هباقع ( hob qe ' ) ا . ع . كوتاه بالاى گرد اندام استوار خلقت سخت پى . هباك ( hab k ) ا . پ . قله كوه . و تارك سر و هپاك . و ماده ملونه لاك . هبال ( hab l ) ا . ع . نام درختى . هبال ( habb l ) ا . ع . كسب كننده و ورزنده حيله‌ساز . و صيادى كه ناگهان بر صيد برآيد . هبال ( habb l ) ص . ع . ذئب هبال : گرگ فريبنده . هبالة ( hab lat ) ا . ع . طلب و جستجوى . و نام ماده شترى . هبالة ( hobal t ) ا . ع . نام موضعى . هبانق ( hob neq ) ا . ع . چاكر و خدمتگار و غلام بچه . هبانيق ( hob niq ) ا . ع . غلام بچگان . هبائب ( hab 'eb ) ص . ع . ثوب هبائب : جامه پاره پاره شده . هباهب ( hab heb ) ع . ج . هبهب . هباهيب ( hab hib ) ع . ج . هبهاب . هباية ( hob yat ) ا . ع . پوست درخت . هبائط ( hab 'et ) ع . ج . هبوط . هبب ( hebab ) ع . ج . هبة . هبة ( hebat ) ا . ع . بخشش و انعام . ج : هبات . هبة ( hebat ) م . ع . وهب وهبا و وهبا و هبة . ر . وهب ( vahb ) و ( vahab ) . هبة ( habbat ) ا . ع . يك مرتبه و يك بار . و منه قولهم : اتى امراته هبة : اى وقعة . هبة ( habbat ) و ( hebbat ) ا . ع . ساعتى كه از پگاه باقى باشد . و مدتى از روزگار . يق : عشنا هبة . و روانى شمشير و نيزه در ضريبه و درخش آن . يق : سيف ذو هبة . و كذلك : عشنا هبة . و سيف ذو هبة . هبة ( habbat ) و ( hebbat ) م . ع . هب هبأ و هبة و هبة . ر . هب . هبة ( hebbat ) ا . ع . نوع و هيئت از وزيدن باد و از درخش شمشير . و جامه كهنه . و پاره‌اى از جامه . ج : هبب . هبة ( hebbat ) م . ع . هب التيس هبة و هبابا و هبيبا ( از باب ضرب و نصر ) : بانك كرد آن تكه وقت گشنى و تيز شد . هبت ( habt ) م . ع . هبته هبتا ( از باب ضرب ) : زد او را . و هبت الشئ : فرود آورد آن چيز را . و هبت فلانا : پست گردانيد و فرو افگند فلان را . و هبت الرجل ( مجهولا ) : بددل و جبان گرديد آن مرد و نيز بىخرد و كم عقل شد . هبتة ( habtat ) ا . ع . ضعف و سستى . يق : فى عقله هبتة . هبتر ( habtar ) ا . ع . كوتاه بالا . هبج ( habj ) م . ع . هبجه بالعصا هبجا ( از باب فتح ) : زد او را به چوب دستى . هبج ( habaj ) ا . ع . آماس پستان ماده شتر . هبد ( habd ) ا . ع . حنظل و يا دانه آن . هبد ( habd ) م . ع . هبد الهبيد هبدا ( از باب ضرب ) : چيد حنظل را و نيز شكست آن را و پخت . و هبد فلانا : حنظل خورانيد فلان را . هبد ( habad ) ا . پ . ماله برزگران كه زمين شياره كرده را بدان هموار و برابر كنند . هبذ ( habz ) م . ع . دويدن و شتاب رفتن . و زود پريدن ، و الفعل من ضرب . هبر ( habr ) ا . ع . زمين هموار و پست . ج : هبور . و هبر : در قرائت توقف در رأس آيه . هبر ( habr ) ص . ع . ضرب هبر : ضرب دردناك و ضربى كه پاره‌اى از گوشت را ببرد . هبر ( habr ) م . ع . هبر اللحم هبرا ( از باب نصر ) : قطع كرد گوشت را بپاره‌هاى كلان . و هبر له من اللحم هبرة : بريد براى آن پاره‌اى از گوشت را . و نيز هبر : در قرائت بر سر آيه وقف كردن . هبر ( hobr ) ا . ع . آنچه از كتان در شانه كردن بيفتد . و خسته انگور . هبر ( habar ) ا . پ . چرك و ريم زخم . هبر ( habar ) م . ع . هبرت الابل هبرا ( از باب سمع ) : بسيار گوشت و فربه شدند شتران . هبر ( haber ) ص . ع . جمل