وقوقة ( vaqvaqat ) ا . ع . آواز سك هنگام ترس . و آواز مرغان . وقوق ( voqu ) ع . ج . وقلة . وقه ( vaqh ) ا . ع . طاعت و فرمان‌بردارى . وقه ( vaqah ) م . ع . وقه وقها ( از باب حسب ) : فرمان‌بردارى كرد . وقهة ( vaqhat ) ا . ع . بندگى و فرمان‌بردارى . وقى ( vaq ) ا . ع . سوده‌شدگى سم و چون اسب بلنگد مىگويند : بالفرس وقى من ظلع . و نيز وقى : لنگى و لاغرى ستور . وقى ( vaqy ) و ( vaqiyy ) م . ع . وقى وقيا و وقيا و وقاية . ر . وقاية . وقى ( vaqiyy ) ص . ع . آنكه نگاهدارد چيزى را از گزند راه . و حفظ كنندهء از زيان و آلايش . و سرج وقى : زينى كه پشت ريش نكند ستور را . و كذلك الرحل . و رجل وقى تقى بمعنى واحد . وقى ( voqiyy ) ا . ع . پرهيزگارى و حفظ و نگاهداشت . وقى ( voqiyy ) ع . ج . وقية . وقيات ( vaqiyy t ) ع . ج . وقية . وقيب ( vaqib ) ا . ع . آواز غلاف نرهء اسب . وقية ( vaqiyyat ) ا . ع . آنچه بدان مال را نگاهدارند . ج : وقيات . وقية ( voqayyat ) ا . ع . وزنه‌اى معادل يك انس انگليسى . ج : وقى . وقية ( voqiyyat ) و ( vaqiyyat ) ا . ع . وزنه‌اى معادل هفت مثقال . ج : وقايا . وقيح ( vaqih ) ص . پ . مأخوذ از تازى - بىشرم و بىحيا و بىادب و گستاخ و پررو . وقيد ( vaqid ) ا . ع . هيزم . وقيدية ( vaqidiyyat ) ا . ع . جنسى از بز . وقيذ ( vaqiz ) ص . ع . مشرف بر موت . و شاة وقيذ : گوسپند كشته با چوب و جز آن . وقيذ ( vaqiz ) ا . ع . صريع و افتاده و افگنده و سنگين و گرانبار . و كندرو . و نيك لاغر كه داراى پيه نباشد . و بيمار سخت مشرف بر مرك . وقير ( vaqir ) ص . ع . رجل وقير : مرد آهسته و بردبار . و عظم وقير : استخوان شكسته . و فقير وقير : از اتباع است و يا تشبيهى است بگوسپندان ريزه . وقير ( vaqir ) ا . ع . مغاكى در كوه . و گلهء گوسپندان و يا گوسپندان ريزه و يا گلهء پانصد گوسپند و يا هر گله‌اى از گوسپند و نيز گلهء گوسپند با سك و خروشبان . وقير ( vaqir ) و وقيرة ( vaqirat ) ا . ع . گو بزرك و كلان در سنك كه آب در وى گرد آيد . وقيط ( vaqit ) ص . ع . كتك‌زده شده افتاده . وقيط ( vaqit ) ا . ع . مغاكى در زمين سخت و يا در كوه كه آب باران در وى گرد آيد . و مرد كسل از بيخوابى شب . و هر گران جسم از كتك خوردن و يا از حزن و اندوه . ج : وقاط و وقطان و اقاط . و يوم الوقيط : از روزهاى تازيانست . وقيط ( voqayt ) ا . ع . نام آبى . وقيظ ( vaqiz ) ص . ع . بر زمين افگنده شده و كتك خوردهء سست افتاده . وقيظ ( vaqiz ) ا . ع . بىحركت و غير قادر بر برخاستن . وقيظة ( vaqizat ) ص . ع . زن بر زمين افكنده شده و كتك خورده سست افتاده . وقيع ( vaqi ' ) ص . ع . كارد و شمشير تيز كرده بسنك فسان و جز آن . و مكان وقيع : جايى كه آب را فرو نخورد . ج : وقع . و الحافر الوقيع : سم تنك گشته و تيز شدهء از سنك . وقيعة ( vaqi'at ) ص . ع . ارض وقيعة : زمينى كه آب را فرو نخورد . ج : وقائع و وقع . وقيعة ( vaqi'at ) ا . ع . گود در كوه و يا در زمين نرم كه آب در وى ايستد . و قتال و آسيب كارزار . و خنور از شاخه‌هاى خرمابن كه در آن جامه و جز آن نهند . و غيبت مردمان . ج : وقاع و وقائع . و كشش و فتنه و صدمه پس از صدمه . ج : وقائع . و وقيعة الاثنين : جنگى كه ميان دو نفر روى دهد . وقيعة ( vaqi'at ) م . ع . وقع وقوعا و وقيعة . ر . وقوع . وقيفة ( vaqifat ) ا . ع . بز كوهى كه از ترس سگان در پناه سنگى ايستاده و فرود آمدن نتواند . وقيفى ( veqqif ) م . ع . وقف وقفا و وقيفى . ر . وقف . وقيه ( vaqye ) ا . پ . مأخوذ از تازى - اوقيه . وك ( vak ) ا . پ . غوك و قرباغه . وك ( vakk ) ا . ع . اترز فلان ارزة عك وك . ر . عك . وكأ ( vak ' ) م . ع . وكأ عليه وكا ( از باب ضرب ) : تكيه كرد بر آن . و وكات الناقة : بانك كرد آن ماده شتر از درد زه گرفتن . وكاء ( vek ' ) ا . ع . بندى كه بدان سر مشك و جز آن را مىبندند . ج : اوكية . و هر چيزى كه بدان سر خنورى را ببندند و آن را