منقاد ( monq d ) ص . ع . ستور خوار و رام شده . و نيز منقاد : كشيده شده . و گردن داده و مطبع شده . و زمين نرم . منقاد ( monq d ) ص . پ . مأخوذ از تازى - مطيع و فرمان‌بردار و فروتن . منقادة ( menq dat ) ص . ع . زمين نرم پاىمال شده . منقاديت ( monq diyyat ) ا . پ . مأخوذ از تازى - فرمان‌بردارى و اطاعت . منقار ( menq r ) ا . ع . نول مرغان . و نوك موزه . و ابزارى مانند تبر كه بدان زمين كنند . ج : مناقير . و منقار الرحى : آهنى كه بدان سنك آسيا آژين كند . و منقار النجار : آهنى كه بدان چرب كند . منقار ( menq r ) ا . پ . مأخوذ از تازى - نول و برپوز مرغان و نوك و شده و تك و شذه و شند و شنيد و كلب و كلپ و كلف و كلفت و كلمه و شتر و چنك و جونك . و منقار قار : زبانه قلم نويسندگى . و منقار گل : زبان . منقاش ( menq c ) ا . ع . ابزارى آهنين كه بدان موى بركنند . منقاص ( monq s ) ص . ع . از بيخ بركنده . منقاض ( monq z ) ص . ع . درخت بدرازى شكافته شده و چاك داده شده . منقاف ( menq f ) ص . ع . نول مرغان . و صدف دريايى كه بدان جامه و كاغذ را مهره كشند و جلا دهند . و نوعى از سوسمار . منقال ( menq l ) ص . ع . فرس منقال : اسبى كه زود زود دست و پا را در رفتار بر دارد . منقب ( manqab ) ا . ع . آنجاى از ناف ستور كه بيطار سوراخ مىكند تا آب زرد برآيد . و ناف و پيشگاه ناف . و راه در زمين درشت . و راه در كوه . منقب ( menqab ) ا . ع . نيشتر بيطار و هر آنچه بدان چيزى را سوراخ كنند . ج : مناقيب . و مرد نيك داناى آزموده . و راه در زمين درشت . منقب ( monaqqeb ) ص . ع . تفتيش كننده و تفحص‌كننده . منقبة ( manqabat ) ا . ع . راه در كوه . و راه تنك در ميان دو خانه و حصار و ديوار . و جسر و پل . و مايهء ناز و بزرگى و مفخرت . و آنچه بدان نازند . و هنر و كار نيك . ج : مناقب . منقبت ( manqabat ) ا . پ . مأخوذ از تازى - هنر و ستودگى و كارهاى نيك . و مدح و ستايش و محامد آن حضرت صلى اللّه عليه و آله و اهل بيت . منقبض ( monqabez ) ص . ع . در كشيده و ترنجيده شده . و فراهم آمده . و گرفته شده . منقبض ( monqabez ) ص . پ . مأخوذ از تازى - ترنجيده و روى درهم كشيده و ترش‌روى . و گرفته شده . و تنك بسته شده . منقبع ( monqabe ' ) ص . ع . پنهان شده . و مرغ در آشيانه خود در آمده . منقبه ( monqabe ) ا . پ . مأخوذ از تازى - هنر و صنعت و منقبت و علم . و كف پا . و كفش دوز . منقح ( monqeh ) ص . ع . آنكه مغز از استخوان برميآورد . و آنكه پاكيزه مىكند شعر را از سخن ركيك . و كسى كه زيور شمشير خود و مانند آن را بواسطه درويشى و خشك‌سالى مىفروشد . منقح ( monaqqah ) ص . ع . پاك و پاكيزه ساخته شده . منقح ( monaqqeh ) ص . ع . آنكه مغز از استخوان بيرون مىآورد . و آنكه پاك مىكند تنه درخت را از شاخه‌هاى ريز و شعر را از سخن ركيك . منقحم ( monqahem ) ص . ع . آنكه بىانديشه در كارى در مىآيد . و آنكه به سختى و اشكال مىافتد . منقد ( monqadd ) ص . ع . شكافته شده و بدرازا بريده شده . منقدة ( menqadat ) ا . ع . خزف پاره‌اى كه بدان پوست گردو خراشند . منقدر ( monqader ) ص . ع . اندازه شده . و آفريده شده . منقدع ( monqade ' ) ص . ع . بازداشته شده . منقذ ( monqez ) ص . ع . يك سو كرده و رها كرده و آزاد كرده . منقذ ( monqez ) ا . ع . از اعلام است . منقذم ( monqazem ) ص . ع . شتافته و آنكه مىشتابد . منقر ( menqar ) ا . ع . ميتين . ج : مناقر . و نام پدر قبيله‌اى از تازيان . منقر ( menqar ) و ( monqor ) ا . ع . چوب ناودار جهة ساختن شراب . ج : مناقير . منقر ( monqer ) ا . ع . شير نيك ترش . منقر ( monqor ) ا . ع . چاه خرد تنك سر در زمين درشت و چاه تنك سر . و چاه بسيار آب . و حوض . ج : مناقر . منقر ( monaqqar ) ص . ع . منقر العين : مردى كه چشمش در مغاك فرو رفته باشد . منقرد ( monqared ) ص . ع . ثابت و در جاى خود قرار گرفته . منقرض ( monqarez ) افا . ع .