كه بسوى نجد بسيار مىآيد . ج : مناجيد . منجار ( menj r ) ا . ع . قسمى از بازى كودكان تازى . منجاش ( menj c ) ا . ع . آنكه بر مىانگيزاند شكار را تا از جلوى شكارچى بگذرد . من جانب ( men - j neb ) پ . كلمهء مأخوذ از تازى - يعنى از جانب و از سوى و از پيش . و من جانب الله يعنى از پيش خدا . منجب ( monjeb ) ص . ع . مردى كه فرزند گرامى آورد . منجبة ( monjebat ) ص . ع . زنى كه فرزند گرامى آورد . منجبر ( monjaber ) ص . ع . تندرست و نيكوحال شده . منجح ( monjeh ) ص . ع . فيروزمند . ج : مناجح و مناجيح . منجخ ( menjax ) ا . پ . سنگى كه در فلاخن گذارند و اندازند . منجخ ( monjex ) و ( monjax ) ا . ع . نام كوهى از ريگ . منجخ ( monajjex ) ا . ع . سرفنده و آنكه سرفه مىكند . منجد ( menjad ) ا . ع . حمايل مرصع بنگينهايى كه از مرواريد و طلا و قرنفل ساخته باشند در عرض يك وجب و آن را از گردن تا زير پستان بياويزند . ج : مناجد . و نيز منجد : رسن خرد . و يا كوه كوچك خرد . منجد ( monjed ) ص . ع . بسوى نجد درآينده و در شهرهاى نجد شونده . ج : مناجيد و مناجد . منجد ( monajjad ) ص . ع . آزموده و آزمايش ديده . و آراسته . منجد ( monajjed ) ص . ع . آزمايش‌كننده روزگار . منجدة ( menjadat ) ا . ع . عصاى سبك كه بدان ستور را رانند . و چوبى كه پالان دوز بدان پر مىكند جوف پالان را . منجدل ( monjadel ) ص . ع . بر زمين افتاده . منجذ ( monajjaz ) ا . ع . مرد آزموده و استوار شده بآزمايش امور و سختى و رنج ديدهء از روزگار . منجذب ( monjazeb ) ص . ع . كشيده شده و جذب شده . و ربوده شده . منجذر ( monjazer ) ص . ع . بريده شده و قطع گشته . منجر ( manjar ) ا . ع . مقصدى كه از راه تجاوز نكند . منجر ( menjar ) ص . ع . رجل منجر : مرد سخت راننده . منجر ( monjarr ) ص . ع . كشيده شده . منجر ( monjar ) و ( monjarr ) ص . پ . مأخوذ از تازى - هر كارى كه پس از كشش و كوشش بسيار و بدون رضا و رغبت بجايى منتهى شده انجام پذيرد ، و اين كلمه را بيشتر با فعل مجهول شدن و گشتن استعمال مىكنند و منجر شدن و يا منجر گشتن مىگويند . منجرة ( monjarat ) ا . ع . بلغت مراكش : كارخانه . منجرة ( menjarat ) ا . ع . سنك تفسان كه بدان آب گرم كنند . منجرد ( monjared ) ص . ع . كشيده و دراز . و پايدار . و مهره‌دار و جلا داده . و برهنه . منجرف ( monjaref ) ص . ع . چيزى كه همه آن و يا بيشتر آن برده شده باشد . منجز ( monjez ) ص . ع . وفا كنندهء وعده و رواكنندهء حاجت . و چست و چالاك . و داروى مسهل . منج زراوشان ( monj - zer vec n ) ا . پ . تخم گل خيرى . منجزم ( monjazem ) ص . ع . بريده و قطع شده . و كار راست كرده شده . و پيمان گسسته شده . و استخوان شكسته . و حرف جزم داده شده . منجس ( monajjes ) ا . ع . كسى كه بر وى جهة دفع چشم زخم تعويذ تنجيس آويزند از قبيل مهره و استخوان مرده و پليدى و لته حيض و جز آن . منجش ( manjec ) ا . ع . نام مولاى قيس بن مسعود كه منجشانية منسوب بوى مىباشد . منجش ( menjac ) ا . ع . غيبت كننده مردم و ظاهركننده عيبهاى ايشان . و دوالى شبيه شراك كه ميان دو چرم در كرده دوزند . منجشانية ( manjec niyyat ) ا . ع . نام موضعى بر چند ميل از بصره منسوب بمنجش و يا منجشان . منجعف ( monja'ef ) ص . ع . بر زمين افتاده و مصروع . منجف ( menjaf ) ا . ع . سرگين . منجفل ( monjafel ) ص . ع . شب درگذشته . و سايهء رفته . و مردم رفته و بشتاب گذشته . منجك ( manjak ) ا . پ . گهواره و مهد . و برجستگى . و نوعى از شعبده كه آهن پاره و سنك‌ريزه و مانند آنها را در كاسهء آب ريخته و از كاسه بيرون جهانند .