مفضاض ( mefz z ) ا . ع . كلوخ كوب . مفضال ( mefz l ) ص . ع . رجل مفضال : مرد بسيار فضل . مفضال ( mefz l ) و مفضالة ( mefz lat ) ص . ع . صاحب فضل و جواد و جوانمرد . يق : رجل مفضال على قومه اذا كان سمحا ذا فضل . و كذلك امراة مفضالة على قومها . مفضة ( mefazzat ) ا . ع . كلوخ كوب . مفضحة ( mafzahat ) ا . ع . فضيحت و رسوايى و بىآبرويى و بدنامى . ج : مفاضح . مفضحة ( mefzaxat ) ا . ع . سنگى كه بدان غورهء خرما شكنند . و دول فراخ . مفضض ( mofazzaz ) ص . ع . لجام مفضض : لگام مرصع به نقره . مفضض ( mofazzaz ) ص . پ . مأخوذ از تازى - سيم اندود و نقره‌گين . مفضغ ( mefzaq ) ا . ع . كسى كه بتكلف فصاحت كند و غلط گويد كه گويى سخن را مىشكند . مفضل ( mefzal ) ص . ع . رجل مفضل : مرد بسيار فضل . مفضل ( mefzal ) ا . ع . جامهء باد روزه كه وقت كار و خدمت پوشند . ج : مفاضل . مفضل ( mofzel ) ص . ع . آنكه چيزى را افزون مىآورد و يا باقى مىگذارد از چيزى . مفضل ( mofazzal ) ص . ع . تفضيل داده شده و افزون كرده شده . و رجل مفضل : مرد بسيار فضل . مفضلة ( mefzalat ) ا . ع . جامهء باد روزه‌اى كه زنان وقت كار و خدمت پوشند . مفضوخ ( mafzux ) و مفصوخة ( mafzuxat ) ص . ع . شكسته . و چشم كور كرده . و آب يك دفعه ريخته . مفضوض ( mafzuz ) ص . ع . اشك فراوان ريخته . مفضول ( mafzul ) ص . ع . مغلوب . و مفتوح . مفطح ( mofattah ) ص . ع . راس مفطح : سر پهن . مفطر ( mofter ) ص . ع . افطار كننده و روزه گشاينده . ج : مفاطير . مفطوح ( maftuh ) ص . ع . راس مفطوح : سر پهن . مفطوم ( maftum ) و مفطومة ( maftumat ) ص . ع . از شير باز كرده شده . مفظع ( mofze ' ) ص . ع . امر مفظع : كار سخت زشت و از حد گذشتهء در زشتى . مفعاة ( maf ' t ) ص . ع . ارض مفعاة : زمين افعىناك . مفعاة ( mofa ' ' t ) ا . ع . داغ به شكل افعى . مفعاة ( mofa ' ' t ) ص . ع . ناقة مفعاة : ماده شتر به شكل افعى داغ كرده . مفعول ( maf'ul ) ص . ع . كرده شده . ج : مفعولون و مفاعيل . و مفعول به : كرده شدهء به او . مفعول ( maf'ul ) ا . پ . مأخوذ از تازى - هر چيز ساخته شده و كرده شده . و نموده شده . و عمل شده . و كسى كه درد بر وى دخول شده باشد . ج : مفعولان . مفعولان ( maf'ul n ) پ . ج . مفعول . مفعولون ( maf'uluna ) ع . ج . مفعول . مفعولى ( maf'uli ) ا . پ . مأخوذ از تازى - كرده‌شدگى . مفعوليت ( maf'uliyyat ) ا . پ . مأخوذ از تازى - حالت شخصى كه مفعول شده باشد . و تحمل و بردبارى . مفغرة ( mafqarat ) ا . ع . زمين فراخ . و گوى در كوه كه خردتر از كهف باشد . مفغم ( mofqam ) ص . ع . آزمند . مفقاس ( mefq s ) ا . ع . چوب سر كج در دام شكارى كه بر مرغ برگردد . مفقاص ( mefq s ) ا . ع . برآمدگى بر سر گرز آهنين شبيه با نار كه بدان هر چيزى را مىشكنند . مفقر ( mofqar ) ص . ع . درويش . مفقر ( mofqer ) ص . ع . توانا . و اسب كرهء نزديك بسوارى رسيده . و انه لمفقر لهذا الامر : او ضابط اين كار و بجاى آرنده اين كارست . مفقر ( mofaqqar ) ص . ع . رجل مفقر : مردى كه بسنده باشد هر كارى را كه بوى فرمايند . و سيف مفقر : شمشيرى كه بر پشت وى خراشهاى پست و هموار بود . و نيز شمشير درشت . مفقرة ( mafqarat ) ا . ع . درويشى . مفقع ( mofqe ' ) ص . ع . فقر مفقع : درويشى و نيازمندى بسيار كه چسباننده بر زمين باشد . مفقع ( mofaqqa ' ) ا . ع . موزه نوكدار . مفقعة ( mofaqqe'at ) ا . ع . مرغى سياه كه بن دنب وى سپيد باشد . مفقلة ( mefqalat ) ا . ع . ابزارى