همديگر دشمنى و عداوت داشتن . مغالق ( maq leq ) ا - ع . ج . مغلق . مغالق ( maq leq ) ص . ع . تيرهاى فائز . مغالقة ( moq laqat ) م ع . گرو بستن در تاختن اسب . مغاليق ( maq liq ) ع . ج . مغلاق . و ج . مغلوق . مغامة ( moq mmat ) م . ع . يكديگر را اندوهگين گردانيدن . مغامر ( moq mer ) ص . ع . آنكه حمله مىكند و جنك مىنمايد بىترس از مرك . مغامر ( moq mer ) ا . ع . بىباك و بيم خود را در سختى و ازدحام اندازنده . مغامرة ( moq marat ) م . ع . غامره مغامرة : حمله كرد بر او و پيكار نمود و از مرك نترسيد . و غامر الرجل : بناگاه در آمد آن مرد در مهلكها . مغامز ( maq mez ) ع . ج . مغمز ( maqmaz ) و ( maqmez ) . مغامسة ( moq masat ) م . ع . يكديگر را در آب فرو بردن . و خود را در ميان جنك افكندن و ناگهان در آمدن در جنك . مغامض ( maq mez ) ع . ج . مغمض . مغان ( moq n ) پ . ج . مغ . مغان ( moq n ) ا . پ . دختر خوشكل زيبا . و ميكده و شرابخانه . و نام ولايتى در آذربايجان كه اكنون محل نشيمن ايلات شاهسونست . مغانم ( maq nem ) ع . ج . مغنم . مغانه ( moq ne ) ا . پ . آداب و طرز و روش و قاعده و قانون آتش‌پرستان . مغانى ( maq ni ) ع . ج . مغنى . مغانى ( moq ni ) ص . پ . منسوب بمغان كه جمع مغ باشد بمعنى آتش‌پرستان . مغاوث ( maq ves ) ا . ع . آبها . مغاور ( moq ver ) ص . ع . غارتگر . و كسى كه تاخت و تاز بسيار مىكند براى غارت و تاراج . مغاورة ( mo qvarat ) م . ع . تاراج كردن و غارت كردن . غوار مثله . مغاولة ( moq valat ) م . ع . با هم پيشى گرفتى و شتافتن و هلاك كردن . مغاوير ( maq vir ) ع . ج . مغوار . مغاياة ( moq y t ) م . ع . غايا القوم فوق راس فلان بالسيف مغاياة : بشمشير سايه افكندند آن گروه بر سر فلان . مغايبة ( moq yabat ) م . ع . در پس كسى سخن گفتن . خلاف مخاطبة . مغائر ( maq 'er ) ع . ج . مغارة . مغاير ( moq yer ) م - ف . پ . مأخوذ از تازى - بر خلاف و برعكس و بر ضد و مخالف و ناموافق . و مغاير صلح : مخالف صلح و بر خلاف صلح . مغايرة ( moq yarat ) م . ع . غايره مغايرة و غيارا : معاوضه كرد در خريد و فروخت آن را و مبادله نمود . مغايرت ( moq yarat ) ا . پ . مأخوذ از تازى - مخالفت و بيگانگى و جدايى . مغايطة ( moq yatat ) ا . ع . سخن پراكنده . مغايطة ( moq yatat ) م . ع . پراكنده گفتن . مغايظة ( moq yazat ) م . ع . غايظه مغايظة : بخشم آورد آن را . مغائير ( maq i'r ) ع . ج . مغيار . مغب ( moqebb ) ص . ع دوستى كه هر سه روز يك دفعه دوست را ديدن مىكند . و آنكه به چيزى دو روز نمىپردازد . و شترى كه يك روز در ميان آب مىخورد . و گوشت بوى گرفته . مغب ( moqebb ) ا . ع . شير بيشه . مغبار ( meqb r ) ا . ع . ماده شتر بسيار شير از جمله ماده شترانى كه با هم بچه آورده‌اند . و خرمابن گرد و غبار بر نشسته . مغببة ( moqabbabat ) ص . ع . شاة مغببة : گوسپندى كه يك روز در ميان وى را دوشند . مغبة ( maqabbat ) ا . ع . پايان هر چيزى . مغبچه ( moq - bace ) ا . پ . بچه آتش پرست و بچه ميكده و شاگرد خانقاه . مغبر ( moqber ) ص . ع . تيره رنك . و برانگيزاننده غبار . و بسيار بارنده . و آنكه سعى و كوشش مىكند در طلب چيزى . مغبر ( moqabbar ) ص . ع . كسى كه موى و ريش آن گرد آلوده و چركين باشد . مغبرة ( moqabberat ) ا . ع . نام گروهى كه پيوسته مشغول بذكر خدا مىباشند و مكرر مىكنند قرائت قرآن را و ترغيب مىكنند مردم را در اعمال اخروى . و نيز گروهى كه شعر مىخوانند بالحان مختلف و مردم را بطرب و رقص مىآورند . مغبطة ( maqbatat ) ص . ع . ارض مغبطة : زمين پوشيده از گياه انبوه . مغبن ( maqben ) ا . ع . بغل . و بن ران . ج : مغابن . مغبور ( moqbur ) ا . ع . نوعى از صمغ كه از درخت ثمام و عشر و رمث برآيد .