ا . ع . جاى لغزيدن . مزلة ( mazellat ) و ( mazallat ) ص . ع . ارض مزلة : زمين لغزان بفتح الزاء و كسرها و الكسر افصح . مزلج ( mozlej ) ا . ع . لقب شاعرى . مزلج ( mozallaj ) ا . ع . چيز اندك و قليل . و آنكه خويشتن را بقومى چسباند و از ايشان نبود . و مرد ناقص . و هر چيز فرومايه . و مرد زفت و بخيل . و دانه‌هاى مخلوط و غير خالص . مزلع ( mozalla ' ) ا . ع . كسى كه پوست پاى وى رفته باشد . مزلعب ( mozla'ebb ) ص . ع . سيل مزلعب : توجبهء بسيار . مزلف ( mezlaf ) ا . ع . زينه و پله و پايه . ج : مزالف . مزلف ( mozallaf ) ص . پ . مولد از اختلاط پارسى با تازى : زلف‌دار و داراى زلف . مزلفة ( mazlafat ) ا . ع . هر ده ميان راه كه واقع ميان دشت و زمين كشتزار باشد و يا ميان جاى آب‌دار و جاى بىآب بود . ج : مزالف . مزلق ( mazlaq ) و مزلقة ( mazlaqat ) ا . ع . جاى لغزان . مزلقة ( mezlaqat ) ا . ع . سرين اسب و طرف آن . مزلل ( mozallel ) ا . ع . مرد بسيار احسان . مزلم ( mozallam ) ا . ع . كوتاه و سبك و چست و ظريف . و اسب گرد اندام توانا . و كنار گوش بريدهء از شتر و گوسپند . و بز كوهى صغير الجثه كذا فى القاموس و عن ابن عباد و الازهرى الصغير الحبة اى صغير الزلمة يعنى خرد نرمهء گوش . مزلم ( mozallam ) ص . ع . رجل مزلم : مرد سبك هيئت . و مرد بد غذا و ببدى پرورش يافته . و سهم مزلم : تير نيك تراشيده . مزلم ( mozallem ) ص . ع . مرد بد غذا دهنده . و گردانندهء آسيا . و گيرندهء كنارهاى آن . مزلمة ( mozallamat ) ص . ع . امراة مزلمة : زنى كه دراز نباشد . و عصا مزلمة : عصاى نيك تراشيده . مزلهم ( mozlahemm ) ا . ع . خفيف سبك . مزلئم ( mozla'emm ) ص . ع . رونده و درگذرنده . و سفركننده . و بلند برآيندهء در سير و جز آن . و كوچ‌كننده . و ثابت و برجاى . مزمار ( mezm r ) ا . ع . ناى . ج : مزامير . و دف و هر آلت سرور . و آواز نيكو و سرود . و مزمار الراعى : ناى چوپانان . و مزامير داود : آنچه از كتاب زبور مىسرايند آن را و انواع دعا واحد آن مزمار است يا مرمور . مزمجر ( mozamjer ) ص . ع . شير غرنده . مزمزان ( maz - maz n ) ص . پ . مكندهء اندك زمانى . مزمزة ( mazmazat ) م . ع . جنبانيدن . مزمع ( mozme ' ) ص . ع . ثابت عزم بر كارى . مزمعة ( mozamm'at ) ا . ع نوعى از جماع كه به روى پاشنه ايستاده جماع كننده . مزمل ( mozammal ) ص . ع . ور پيچيده شدهء بجامه و پنهان كرده شدهء در آن . مزمل ( mozammal ) ا . ع . نام سورهء 73 از سوره‌هاى قرآن مجيد . مزمل ( mozammel ) ا . پ . مأخوذ از تازى - لولهء پيچدار از برنج و جز آن كه در آب انبار و مانند آن نصب كنند و چون آن را به‌پيچانند آب جارى گردد . مزمل ( mozzammel ) ص . ع . آنكه به خود مىپيچد و در جامه‌هاى خود پنهان مىشود . مزملة ( mozammalat ) ا . ع . كوزه و هر چيزى مانند آن كه در وى آب سرد كنند لغة عراقية . مزمن ( mozman ) ص . ع . خراب شده و ويران . مزمن ( mozmen ) ص . ع . داراى زمان و ديرينه و برجاى مانده . مزمن ( mozmen ) ص . پ . مأخوذ از تازى - كهنه و ديرينه و برجاى مانده . و بيمارى مزمن : بيمارى كهنه و ديرينه و بيمارى كه مدت زمانى طول كشيده باشد . مزمنه ( mozmane ) ص . پ . مأخوذ از تازى - چيزهاى كهنه و ديرينه و برجاى مانده . و امراض مزمنه : بيماريهاى كهنه كه مدت زمانى طول كشيده باشد . مزمور ( mazmur ) ا . ع . آنچه از كتاب زبور مىسرايند . و انواع دعا . ج : مزامير . و ناى و سرود . مزموقة ( mazmuqat ) ص . ع . لحية مزموقة : ريش بركنده . مزموم ( mazmum ) ص . ع . شتر مهار در بينى كرده شده . مزمهج ( mozmahejj ) ص . ع . كلاء مزمهج : گياه تر و تازهء بسيار خوش‌آيند . مزمهر ( mozmaherr ) ا . ع . مرد سخت خشم و مرد بسيار خنده . مزمهل ( mozmahell ) ا . ع .