ظهور امامان اسماعيلى : موفقيت دعوت اسماعيليان در يمن در دورهء استتار امامان آنان بود و ما براى اين‌كه توالى وقايع در برابر خوانندگان محفوظ بماند ، سخن را دربارهء اسماعيليان در يمن تا پايان پى گرفتيم ؛ اكنون به دورهء ظهور باز مىگرديم : همان‌گونه كه دعوت اسماعيلى در يمن در دورهء استتار با موفقيت روبه رو شد و حكومت در آن‌جا در غياب امامان و به نام آنان برپا گشت ، در شمال آفريقا نيز وضع ، به همين صورت بود . توضيح اين‌كه : منصور اليمن ، ابن حوشب ، حسين بن احمد را كه به نام ابو عبد اللّه شيعى ، و ابو عبد اللّه محتسب ، و ابو عبد اللّه صنعانى شهرت داشت ، از يمن به آفريقا فرستاد . قبل از وى نيز دو داعى اسماعيلى به نام‌هاى حلوانى و ابو سفيان اين كار را كرده ، زمينهء دعوت را مهيا ساخته بودند . ولى قبل از آن‌كه اين دعوت نظام ثابتى پيدا كند و به موفقيت موردنظر برسد ، در گذشته بودند . ابو عبد اللّه با تفاصيلى كه در اين كتاب در صدد بيان آن نيستيم ، به آفريقا رسيد . تنها چيزى كه [ در اين‌جا ] متعرض مىشويم اين است كه : قبيلهء كتامه وى را به گرمى پذيرفت و جمعيتش زياد شد و كارش بالا گرفت و امور بربرها و عموم قبيلهء كتامه بر او استوار شد . [ گاه ] ابراهيم اغلبى دوم ( 261 - 289 ه ) با وى رودررو مىگشت ، ولى توان از بين بردن وى را نداشت . نخست [ فرستاده‌اى ] با وعده و وعيد به سوى وى گسيل كرد ، ولى سودى نداشت . ازاين‌رو براى مبارزه با وى حملاتى را عليه او سازمان داد ، كه نخستين آن در سال 287 يعنى دو سال قبل از وفات ابراهيم بود ، كه ابو عبد اللّه پيروز شد . سپس ابراهيم لشكرى ديگر گسيل داشت كه فورا شكست خورد .