او در دامان پدرش ، محمد بن حسن ، كه از زمرهء فقها و محدثان بوده است ، پرورش و تحت نظر او رشد يافت .

--> و در و در كنار مقابر از محسن بن وزير بن فرات استفاده مىشود كه ساكنانى در اطراف عمارت و بناى اين دو قبر و در كنار مقابر قريش وجود داشته‌اند . عمارت اول ، بلافاصله بعد از شهادت امام موسى بن جعفر عليه السّلام ساخته مىشود و به صورت ابتدايى و كوچك بوده است . اما عمارت دوم ، پس از استيلاى معز الدولهء بويهى بر بغداد برپا مىشود . وى اين بنا را كه اولين بنايى بود كه بر مرقد ساخته مىشد ، در سال 336 هجرى بازسازى كرد . از متون تاريخى چنين استفاده مىشود كه اين دو گنبد ، بزرگ بوده‌اند ، به گونه‌اى كه فضاى آنها گنجايش شمار زيادى از نمازگزاران را در دو ساختمان داشته است ؛ و ساختمان اين دو قبر از يكديگر فاصله داشته‌اند . اين دو عمارت و ساختمان همواره مورد توجه و عنايت مردم بوده است و در سال 443 هجرى به اوج شكوفايى خود مىرسد . شايان ذكر است كه غير از اين دو عمارت ، عمارات ديگرى نيز در اين مكان ساخته مىشود كه پنجمين آنها كه آخرين آنها در عصر عباسى مىباشد ، عمارت الناصر باللّه ، خليفه عباسى ، در سال 575 هجرى به بعد بوده است . به مرور زمان اطراف مشهد اين دو امام ، تبديل به شهر آبادى شد كه اينك به كاظميه ( منسوب به امام كاظم ) و يا كاظمين ( منسوب به امام كاظم عليه السلام و امام جواد عليه السلام و بنابر تغليب لقب امام كاظم عليه السلام ) معروف است . كار تعمير بازسازى اين دو عمارت همواره طى اعصار مختلف ادامه داشته است كه مهم‌ترين آنها توسط شاه اسماعيل صفوى انجام گرفت . اين روند تا عصر قاجاريه يعنى عصرى كه فتحعلى شاه قاجار كار تذهيب گنبدهاى واقع بر مقبرها اين دو امام و مناره‌هاى چهارگانهء كوچك آن را آغاز نمود و در سال 1229 هجرى به پايان رسانيد ، ادامه داشت . در مورد شهر كاظمين بايستى بگوييم كه سكونت در آن به گونه‌اى كه بتوان بر كسانى كه در آن‌جا مقيم بودند ، عنوان « ساكن » داد ، در نيمهء دوم قرن چهارم هجرى اتفاق افتاد . در اواسط قرن پنجم هجرى ساكنان پيرامون مشهد اين دو امام فزونى يافت و بعد از اين بود كه اين شهر پر از جمعيت شد . اين‌چنين ملاحظه مىكنيم كه اين سرزمين به سرعت به سوى شكوفايى حركت كرد و در مدتى كوتاه ، قبرستانى كه به بنى هاشم يا قريشيان و اشراف اختصاص داشت ، به مشهد بسيار زيباى امام كاظم عليه السلام و امام جواد عليه السلام و سپس به محله‌اى از محلات شهر مشهور و آباد بغداد و بالاخره به شهرى مستقل كه داراى تمامى ويژگيهاى يك شهر است ، تبديل شد . هنوز معلوم نيست كه تاريخ استقلال اين شهر از بغداد و تبديل شدنش به يك شهر داراى هويتى خاص ، در چه زمانى بوده است ؛ اما به احتمال قوى اين امر در اواسط قرن پنجم هجرى و در پى فتنه‌ها و آشوب‌هايى كه عراق و بخصوص بغداد را فرا گرفت ، اتفاق افتاده است . در نتيجهء اين فتنه‌ها بود كه شهرها نابود شدند و ويرانى بر همه جا سايه افكند و موجب كوچك شدن بغداد و جدايى كاظمين از آن گرديد .