يافته از رفاه و نعمت بالايى برخوردار باشد . يعنى طبقه‌اى كه متشكل از فرماندهان ، حاكمان ، قاضيان و گردآورندگان ماليات بود كه در رأس آن كاغان قرار داشت . اما بقيهء مردم كسانى بودند كه بدنهء ارتش را تشكيل مىدادند و بايستى شكم‌هايشان را با چيزهايى كه در خلال جنگها و يا غارت طرف‌هاى شكست خورده به دستشان مىرسيد ، سير مىكردند . حقايق مزبور آنچه را كه در مقالهء چاپ شده در مجله بيروتى « النهار » آمده است ، مردود مىشمارد . در مقالهء مزبور آمده است : « تمدن مغولى داراى فرهنگى غنى و ميراث هنرى عظيمى است كه قدمت آن به شش هزار سال پيش مىرسد » . وجود دويست شاهكار هنرى مربوط به مغولها در نمايشگاهى كه آمريكايىها آن را در نيويورك برپا كردند و « امپراتورىهاى ماوراء ديوار بزرگ يا ميراث چنگيز » نام نهادند ، بر تمدن و فرهنگ غنى و ميراث هنرى مغولى كه به شش هزار سال قبل بر مىگردد ، دلالت ندارد . اين توهّم داراى تناقض آشكارى است و آن اين‌كه : چگونه ممكن است اين شاهكارها ميراث چنگيز خان كه در سال 1206 ميلادى تاج‌گذارى كرد ، باشد و در عين حال نشان‌دهندهء تمدنى باشد كه به شش هزار سال پيش مىرسد ؟ ! بدون شك مقاله ، مجموعه‌اى است از مطالب كه از خلط مطالب مختلف با يكديگر تشكيل شده است . بخوانيد كه چه مىگويد : « كاوشهاى باستانشناسى اخير در اراضى داخلى مغولستان كه اينك جزء چين است ، چهره‌اى ديگر براى اين ملت عظيم مىسازد . چرا كه چنگيز خان ، امپراتور خون‌آشام مغول ، از نظر مورخان امروزى يكى از استراتژيست‌هاى طراز اوّل محسوب مىشود و نابغه‌اى