على اكبر نفيسى ( ناظم الأطبا )

1581

فرهنگ نفيسى ( فارسى )

ديو كردار ( div - kerd r ) ص . پ . بدكار و مفسد . ديو كلوچ ( div - koluc ) ا و ص . پ . كودك مصروع و مبتلا بصرع . ديو كلوخ ( div - kolux ) ا . پ . كلوخ هاى بزرگ كه در وقت شيار از زمين برآيد . ديو كمان ( div - kam n ) ا . پ . كمان بزرگ . ديوگاه ( div - g h ) ا . پ . ديولاخ . ديو گندم ( div - gandom ) ا . پ . نوعى از گندم كه هر خوشهء آن داراى دو دانه است . و خوشهء بزرگ بىدانه . ديوگير ( div - gir ) ا و ص . پ . جن گرفته . و كسى كه ديو را بگيرد . و نام شهرى در دولت‌آباد هندوستان . ديوگيرى ( div - giri ) ا . پ . نوعى از قماش ابريشمى كه در ديوگير مىبافند . ديولاج ( div - l j ) ا . پ . جائى كه در آن سنگ و خار فراوان باشد . ديولاخ ( div - l x ) ا . پ . جا و مقام ديو . و صحرا و خارستانى كه از آبادى دور باشد . و چراگاه دور از آبادى . و سردسير . و جايگاه خراب و خرابه و باير . و اين جهان . ديولاك ( div - l k ) ا . پ . جايگاه خراب و خرابه . ديوم ( doyum ) ع . ج . ديمة . ديوم ( dayyum ) ص . ع . هميشه آرميده . ديو مرد ( div - mard ) و ديو مردم ( div - mardom ) ا . پ . مردم بيابانى و وحشى و جنگلى . و غول . و نسناس . و مردم مفسد و مفتن . و مردم گمراه . ديو مشنگ ( div - macang ) ا . پ . نوعى از حبوب كه پوست كنده‌اش مانند عدس است . ديون ( doyun ) ع . ج . دين . ديوند ( divand ) ا . پ . قسمى از دارو . ديو و رسا ( div - vars ) ا . پ . ديو فرسا . ديوه ( dive ) ا . پ . كرم پيلهء ابريشم . و زلو . و غارچ و سماروغ . ديوى ( divi ) ص . پ . منسوب بديو . و شيطانى . و قوى هيكل و عظيم الجثه . و ديوى كردن و يا ديوى نمودن : شيطنت نمودن و اعمال شيطانى را پيروى كردن . ديويت شور ( divit - cur ) ا . پ . افزارى كه بدان دوات مركب را بهم زنند . ديه ( dih ) ا . پ . ده و قريه و قصبه و روستا . ديهاز ( dih z ) ا . پ . جائى كه در قديم ده و روستا بوده . ديهبان ( dih - b n ) ا . پ . رئيس و كدخداى ده . ديهم ( dayhem ) ا . پ . ديهيم . ديهمد ( dihamad ) ا . پ . روز پانزدهم از هر ماه شمسى . ديهمك ( dihmak ) ا . پ . نام روز پنجم از هر ماه شمسى . ديهور ( dihur ) ا . پ . - آسمان و فلك و چرخ . ديهول ( dihul ) ا . پ . داهول و تاج مرصع . ديهه ( dihe ) ا . پ . ديه و ده و قريه و روستا و قصبه . ديهى ( dihi ) ا . پ . منسوب بديه يعنى روستائى و دهاتى . ديهيم ( dayhim ) ا . پ . تاج مخصوص پادشاه . و تخت و چار بالش . و چتر . و كلاه مرصع . و افسرى كه جهة تيمن و تبرك بر بالاى سر پادشاهان مىآويزند . ديهيم جوى ( dayhim - juy ) ص . پ . طالب تخت و تاج و پادشاهى . ديهيم دار ( dayhim - d r ) ص . پ . تاج‌دار . دئى ( daiyy ) ع . ج . دأية . ديئ ( dayyi ' ) ص . ع . رجل ديىء : مرد بيمار . ديئة ( dayyeat ) ص . ع . امراة ديئة : زن بيمار . دييمير ( dayeymir ) ا . پ . روز شانزدهم از هر ماه شمسى .