شمشير . و نيز دثور : ناپديد شدن نشان . دثور ( dosur ) ا . ع . دثور النفس : زود فراموشى نفس . و دثور القلب : محو شدن ذكر چيزى از قلب . دثيمة ( dasimat ) ا . ع . موش . دج ( doj ) ا . پ . هر چيزى كه بر آن دوشاب و عسل و مانند آن ريخته و ماليده باشند و بر دست و پا بچسبد . دج ( dajj ) م . ع . دج البيت دجا ( از باب ضرب ) : چكه كرد آن خانه . و دج الرجل : تجارت كرد آن مرد . يق : ما حج و لكن دج . و دج فلان : فرو هشت فلان پرده را . دجا ( doj ) ا . ع . تاريكى شب . و ج . دجية . و ج . دجة . دجات ( doj t ) ع . ج . دجة . دجاج ( daj j ) و ( dej j ) و ( doj j ) ا . ع . ماكيان . ج : دجج . و الدجاج البرى : قرقاول . و ذو الدجاج : لقب شاعرى . دجاج ( doj j ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ماكيان . و دجاج هندى : بوقلمون و دجاج قرنبيط : قرقاول . دجاجة ( daj jat ) ا . ع . ماكيان . و خروس ( مذكر و مؤنث در وى يكسان است ) . و گروههء ريسمان . و عيال . ج : دجائج . دجاجة ( dej jat ) و ( doj jat ) ا . ع . خروس و ماكيان . دجاجى ( doj jiyy ) ص . ع . اسود دجاجى : سياه نيك سياه . دجار ( dej r ) م . ع . داجر مداجرة و دجارا . مر . مداجرة . دجارى ( daj r ) و ( doj r ) ع . ج دجران . دجال ( daj l ) ا . ع . سرگين . دجال ( dajj l ) ا . ع . جوهر شمشير . و گروه بزرگ . و زر . و آب زر . و فريبنده و تلبيس كننده و دروغ گوى . و لقب مسيح كذاب كه در آخر زمان ظاهر شود و دعوى الوهيت كند و به فارسى فريد گويند . دجالة ( doj lat ) ا . ع . قطران . دجالة ( dajj lat ) ا . ع . گروه بزرگ . دجان ( dej n ) ع . ج . دجن . دجانة ( dajj nat ) ا . ع . شتر باركش . دجائج ( daj ej ) ع . ج . دجاجة . دجة ( dojat ) ا . ع . سه انگشت . و لقمه . يق . ثلاث دجة يحملن دجة الى الغيهبان فالمنثجة يعنى سه انگشت آدمى است كه مىبرد لقمه را به شكم پس به است . و نيز دجة : گو يك پيراهن . ج : دجات و دجا . دجة ( dojjat ) ا . ع . شدت تاريكى . دجج ( dojaj ) ا . ع . ج . دجاج و دجاج و دجاج . دجج ( dojoj ) ا . ع . شدت تاريكى . و كوههاى سياه . دججان ( dajaj n ) ا . ع . كودك شير خوار روان پس مادر . دججان ( daj jan ) م . ع . دج دجيجا و دججانا . مر . دجيج . دججانة ( dajaj nat ) ا . ع . مؤنث دججان . دجداج ( dajd j ) ص . ع . بحر دجداج : درياى سياه و تاريك . دجداجة ( dajd jat ) ص . ع . ليلة دجداجة : شب تاريك . دجدج ( dajdaj ) ص . ع . اسود دجدج : سياه نيك سياه . دج دج ( dajje - dajje ) ع . كلمه‌ايست كه بدان دجاجة و ماكيان را خوانند . دجدجة ( dajdajat ) م . ع . دجدج الليل دجدجة : تاريك شد شب . و دجدج : خواند ماكيان را بلفظ دج دج . دجر ( dajr ) ا . ع . چوبى كه بر آن آهن كشاورزى استوار كنند . دجر ( dajr ) و ( dejr ) و ( dojr ) و ( dojor ) ا . ع . لوبيا . دجر ( dajar ) ا . ع . افزارى كه در بن آن آهن سوراخ دارى باشد و در آن گندم ريزند وقت كاشتن تا بر زمين ريزد . دجر ( dajer ) م . ع . دجر دجرا ( از باب سمع ) : حيران شد . و دجر فلان : مست گرديد فلان . و دجر الناس : در فتنه و آشوب و كشتار افتادند مردم . دجر ( dajer ) ص . ع . حيران و مست . و در فتنه و آشوب در افتاده . دجر ( dajer ) ا . پ . لوبيا . و قسمى از بقولات . دجران ( dajr n ) ص . ع . حيران . و مست و شادمان فيرنده . و با تبختر . و گرفتار در فتنه و آشوب و هرج . ج : دجارى و دجارى و دجرى . دجران ( dejr n ) ا . ع . چوبى كه به روى آن واديج و چوت بندى تاك را قرار مىدهند . دجرى ( dajr ) ع . ج . دجران . دجل ( dajl ) م . ع . دجل دجلا ( از باب نصر ) : دروغ گفت . و سوخت . و گائيد . و بريد زمين را برفتن . و دجل البعير : قطران ماليد شتر را و يا قطران ماليد همهء اندام شتر را . دجلة ( dejlat ) و ( dajlat ) ا . ع . نهر بغداد و دجله و دژله . دجله ( dajle ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - نهر بغداد كه آورند و دژله نيز گويند . مر . آورند .