حنجل ( honjol ) ا . ع . حيوان وحشى خاصة شير . حنجود ( honjud ) ا . ع . ناى گلو . و قارورهء دراز كه در آن دزور نگاه دارند . و آوندى مانند ثلهء خزف . حنجور ( hanjur ) ا . ع . جامه‌دان خرد . و نوعى از شيشه كه در آن دزور نگاه دارند . و ناى گلو . ج : حناجير . حنجوف ( honjuf ) ا . ع . سر استخوانهاى پهلو از جانب پشت . ج : حناجف . حنح ( henh ) ا . ع . كلمه‌اى كه بدان گوسپندان را زجر كنند . حنحنة ( hanhanat ) م . ع . ترسيدن بر كسى يا بر چيزى از مهربانى بر وى . حند ( honod ) ا . ع . آبى كه ريگ فرو خورده باشد و چون ريك را يكسو كنند آب پيدا شود . حندا ( hand ' ) ا . ع . كوتاه خوار . حندارة ( hend rat ) ا . ع . سياهى ديده و حدقه . حندج ( hondoj ) ا . ع . ريگ پاكيزهء نيكو كه هر نوع گياه روياند . و از اعلام است . و نيز ريگ تودهء دراز و ريگ تودهء خرد . ج : حناديج . حندر ( hondor ) ا . ع . سياهى ديده . ج : حنادر . و هو على حندر عينه : او گران است بر وى چنان كه از كينه بسوى وى ديدن نتواند . حندرة ( hondorat ) ا . ع . سياهى ديده و حدقه . حندس ( hendes ) ا . ع . شب تاريك . و تاريكى . ج : حنادس . حندقوق ( handaquq ) و ( hendaquq ) و حندقوقى ( handaquq ) و ( hendaquq ) ا . ع . يك نوع گياهى . و مرد دراز مضطرب و احمق . حندل ( handal ) ا . ع . كوتاه . حندلس ( handales ) ص . ع . ناقة حندلس : ناقهء گران رفتار و بسيار گوشت سست و نجيب و اصيل . حندم ( handam ) ا . ع . درختى كه بيخهاى آن سرخ باشد . حندمة ( handamat ) ا . ع . واحد حندم . حندوة ( hondovat ) ا . ع . شكاف كوه . حندوجة ( hondujat ) ا . ع . ريگ تودهء دراز و ريگ تودهء خرد . ج : حناديج . حندور ( handavr ) ا . ع . سياهى ديده و حدقه . حندورة ( hondur t ) ا . ع . سياهى ديده و حدقه . و جعلته على حندورة عينى : گردانيدم او را نصب العين خود . حندورة ( hendurat ) ا . ع . سياهى ديده و حدقه . حندوقة ( honduqat ) ا . ع . سياهى چشم و حدقه . حندير ( hendir ) و حنديرة ( hendirat ) ا . ع . سياهى چشم و حدقه . و جعلته على حنديرة عينى : گردانيدم او را نصب العين خود . حنديقة ( hendiqat ) ا . ع . سياهى چشم و حدقه . حنذ ( hanz ) م . ع . حنذ الشاة حنذا و تحناذا ( از باب ضرب ) : بريان كرد گوسپند را در مغاكى و گذاشت بالاى آن سنگهاى گرم تا خوب پخته شود . و حنذ الفرس : مهميز كرد و دوانيد اسب را يك دو تك و پس از آن در آفتاب استاده كرده جل بر آن انداخت تا عرق كند . و حنذت الشمس المسافر : سوخت آفتاب مسافر را و گداخت وى را . حنذ ( hanaz ) ا . ع . نام دهى نزديك مدينه . و نام آبى . حنذة ( honzat ) ا . ع . گرماى سخت . حنذمان ( henzem n ) ا . ع . طايفه و گروه و قبيله . حنذيان ( henzey n ) ا . ع . بسيار شر و بدى . حنذيذ ( henziz ) ا . ع . بسيار عرق . حنر ( hanr ) م . ع . حنر حنرا ( از باب نصر ) : بنا كرد طاق را . حنزاب ( henz b ) ا . ع . خر استوار خلقت و كوتاه قوى و يا تناور و درشت . و گروه مرغ سنگخوار . و خروس . و گزر دشتى . حنزرة ( hanzarat ) ا . ع . شعبه‌اى از كوه . حنزقر ( henzaqr ) ا . ع . مار . و كوتاه نكوهيده . حنزقرات ( henzaqr t ) ع . ج . حنزقرة . حنزقرة ( henzaqrat ) ا . ع . مار . ج : حنزقرات . و كوتاه نكوهيده . حنزقو ( henzaqv ) و حنزقوة ( henzaqvat ) ا . ع . كوتاه بالاى از مردم . حنزوب ( honzub ) ا . ع . گروه مرغان سنگخوار . و گياهى . حنس ( hanas ) م . ع . لازم گرفتن ميان معركه را بواسطهء شجاعت ( و الفعل من سمع ) . حنس ( hanes ) ص . ع . شجاعى كه ميان معركه را لازم گيرد . حنس ( honos ) ا . ع . پرهيزگاران متقى . حنش ( hanc ) م . ع . حنشه حنشا ( از باب ضرب ) : راند آن را . و حنشه عن الشيئ : باز گردانيد او را از آن چيز . و حنش الصيد : شكار كرد . حنش ( hanac ) ا . ع . مگس . و مار و افعى . و هر چه آن را صيد كنند از طيور و هوام