از تازى - گواهى دادن با هم . و با هم حاضر شدن و ملاقات . تشاهير ( tac hir ) ع . ج . تشهير . تشايخ ( tac yox ) م . ع . خواجه و پير نمودن خود را . تشايظ ( tac yoz ) م . ع . همديگر را دشنام دادن . تشايع ( tac yo ' ) م . ع . با همديگر شريك شدن . و خود را شيعى نمودن . تشائى ( tac i ) م . ع . تشائى القوم : متفرق و پريشان شدند قوم . و تشاء اما بينهما : با هم دور شدند . تشبب ( tacabbob ) م . ع . غزل گفتن . تشبث ( tacabbos ) م . ع . در آويختن به چيزى و چنگ در زدن . تشبث ( tacabbos ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - در آويختگى و چنگ زدگى و بلك . و تشبث دامن كردن : چنگ در زدن در دامن و ملتجى شدن و گرفتن دامن را بطور عجز . تشبح ( tacabboh ) م . ع . بازيدن آفتاب پرست بر چوب و مانند آن يق تشبح الحرباء على العود . تشبر ( tacabbor ) م . ع . بزرگ شدن . تشبص ( tacabbos ) م . ع . تشبص الشجر : بهم در شدند درختان . تشبع ( tacabbo ' ) م . ع . بتكلف سير نمودن خود را . و افزون شدن . و بار بار خوردن . تشبك ( tacabbok ) م . ع . بيك ديگر در آمدن چيزى و در آويختن از چيزى . و در هم مختلط شدن كارها . تشبه ( tacabboh ) م . ع . مانستن و مانند بودن . تشبيب ( tacbib ) م . ع . شبب بفلانة تشبيبا : غزل گفت براى فلان زن و بكنايه سخن گفت در حب آن . و شبب قصيدته : زينت داد قصيدهء خود را بذكر زنان . و نيز تشبيب : آغاز كردن در مقصود . تشبيب ( tacbib ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - ايراد كردن در ابتداى قصيده قبل از مدح ممدوح بيتى چند در عشق و حال معشوق . تشبيح ( tacbih ) م . ع . شبح تشبيحا : بزرگ سال شد پس يك كالبد را دو ديد . و شبح الشيئ : پهناور گردانيد آن چيز را . تشبير ( tacbir ) م . ع . اندازه كردن . و شبر فلانا : بزرگ داشت فلان را . تشبيع ( tacbi ' ) م . ع . نزديك سيرى رسيدن گوسپندان يقال شبعت عنه تشبيعا اذا قاربت الشبع و لم تشبع . تشبيك ( tacbik ) م . ع . در آميختن و بيك ديگر درآوردن چيزى و منه تشبيك الاصابع . تشبيم ( tacbim ) م . ع . شبم الجدى : شبام را در دهان بزغاله كرد . تشبيه ( tacbih ) م . ع . شبهه اياه و شبهه به تشبيها : مانند او كرد آن را . و شبه عليه الامر ( مجهولا ) : مشكل شد بر وى آن كار . تشبيه ( tacbih ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - مشابهت و تمثيل و يك سانى و مانندگى . و كنايه و استعاره . و تشبيه كردن : چيزى را به چيزى شبيه و مانند كردن تشبيهات ( tacbih t ) پ . ج . تشبيه . تشت ( tact ) ا . پ . ظرف فلزى بزرگ و پهن كه گوديش كمتر از لگن است و بتازى طشت گويند . و نيز لگن و طبق و خوان را گويند . و تشت آتش : آفتاب . و تشت بلند : آسمان و آفتاب . و تشت زر و تشت زرين : آفتاب . و تشت سيمين : ماه . و تشت از بام افتادن : رسوا شدن . تشتت ( tacattot ) م . ع . پراكنده شدن . تشتخانه ( tact - x ne ) ا . پ . جامهء خواب كه توشك و لحاف و نهالى و مانند آن باشد . و خانه‌اى كه رختخواب در آن نهند و آفتابه‌چى خانه يعنى خانه‌اى كه آفتابه لگن در آن گذارند و گاه از روى تعظيم بر ادب خانه و مبرز اطلاق شود . تشتخوان ( tact - x n ) ا . پ . خوانى كه جهة نان و طعام گذارند . تشتدار ( tact - d r ) ا . پ . آفتابه‌چى و كسى كه آفتابه لگن نگاه مىدارد . تشتر ( tactar ) ا خ . پ . ميكائيل . تشتگر ( tact - gar ) ا . پ . تشت ساز . تشتمير ( tactmir ) ا . پ . تشمير و بسفايج . تشتن ( tactan ) ا . پ . تيشهء بزرگ . تشت و خايه ( tacto - x ye ) ا . پ . يك نوع بازى كه تخم مرغ آگنده از پارهء داروها را در ميان تشتى در آفتاب گذارند تا بالا رود . و نام طلسمى . و زمين و آسمان و علم نجوم را علم تشت و خايه نيز گويند . تشته ( tacte ) ا . پ . تشت و طبق و خوانچه . تشتى ( tacatti ) م . ع . اقامت كردن در زمستان به جائى . تشتيه ( tacteyat ) م . ع . شتى تشتية : اقامت كرد در زمستان يقال تشتيت ببلد كذا اذا اقمت به شيتاء . و هذا الشيئ يشتينى : اين چيز بس است زمستان مرا . تشتيت ( tactit ) م . ع . پراكنده كردن . و شتته الله : پراكنده و پريشان كند او را خداى . تشتير ( tactir ) م . ع . پلك چشم گردانيدن . و عيب كردن كسى را . و تنقيص نمودن .