يق بقع الرجل ( مجهولا ) . بقع ( boq ' ) ا خ . ع . چاهى بمدينه . و موضعى در شام بديار كلب - و به اين معنى بدون الف و لام آيد . و مردم آبكشى كه بدنش از آب جابجا تر شده باشد . و ص . قومى كه بر آنها جامه‌هاى مرقع باشد قول حجاج : رايت قوما بقعا . بقع ( boq ' ) ص . ع . ج . ابقع ( abqa ' ) و بقعاء ( baq ' ' ) . بقع ( baqa ' ) ا . ع . پيسى در مرغ و سگ . بقع ( baqa ' ) م . ع . بقع بقعا ( از باب سمع ) : پيسه گرديد . و بقع به : بسنده كرد به آن . و بقعت الارض منه : خالى شد زمين از آن . و بقع المستقى : تر گرديد جا بجاى تن آن آبكش از آب . و بقع الرجل ( مجهولا ) : بهتان زده شد . و فحش داده شد آن مرد . بقع ( baqe ' ) ص . ع . جائى كه در آن ملخهاى پيسه باشد . بقع ( boqa ' ) ع . ج بقعة ( boq'at ) . بقعاء ( baq ' ' ) ص . ع . پيسه - مؤنث ابقع - ج : بقع ( boq ' ) . بقعاء ( baq ' ' ) ا . ع . سال قحطناك . و يا سال فراخ كه در آن تنگى هم باشد . و ا خ . نام پدر بطنى از تازيان . و دهى بيمامه . و چند آب . و روستائى ميان موصل و نصيبين . و دهى و روستائى ديگر . و بقعاء ذى القضة : موضعى كه ابو بكر صديق رضى اللّه عنه براى ساختگارى لشكر اسلام به جهت قتال مرتدان در آنجا رفته بود . و بقعاء المسالح : نام موضعى . بقعان ( beq ' n ) ع . ج ابقع ( abqa ' ) . بقعان ( boq ' n ) ا خ . ع . موضعى نزديك عين الكبريت . و بقعان الشام ج : خادمان و بندگان اهل شام به جهت سپيدى و سرخى آنها و يا براى آنكه از روم و از حبش‌اند . بقعان ( boq ' n ) ج ا . ع . غلامان زنگى . و خدمتگاران . بقعة ( boq'at ) و ( baq'at ) ا . ع . جاى پست و گودالى كه در آن آب گرد آيد . و پاره‌اى زمين ممتاز از زمين حوالى خود . ج : بقع ( boqa ' ) و بقاع ( beq ' ) . بقعة ( baqeat ) ص . ع . ارض بقعة : زمينى كه در آن ملخهاى پيسه باشد . بقعه ( boq'e ) ا . پ . - مأخوذ از تازى - بنا و عمارت و خانه و سراى . و جاى و مقام . و صومعه و خانقاه . بقفا ( be - qaf ) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - به پس . و به پشت . و به روى پشت و ستان . بقل ( baql ) ا . ع . هر گياهى كه زمين بدان سبز گردد . ج : ابقال و بقول ( boqul ) و تره . و سبزه‌اى كه از تخم رويد نه از بيخ . و بنو بقل ج ا خ . : قبيله‌اى از ازد . بقل ( boql ) ا . ع . تره و سبزهء بهار . بقلة ( baqlat ) ا . ع . واحد بقل . و بقلة الاترجية : بادرنجبويه . و بقلة الانصار : كلم . و بقلة الباردة : لبلاب . و بقلة البرارى : گياهى . و بقلة الحمقاء : خرفه . و بقلة الخراسانية : مرزه . و بقلة الخطاطيف : زردچوبه . و بقلة الذهبية : گياهى كه قطف هم گويند . و بقلة الرماة : گياهى . و بقلة الرمل : گياهى . و بقلة الضب : نيز گياهى و بقلة الغزال نيز گياهى . و بقلة اللينة : خرفه . و بقلة المباركة : كاسنى و يا خرفه . و بقلة الملك : شاهتره . و بقلة اليمانية : گياهى . و يا يك قسم از اسفناج . و بقلة اليهودية : كاسنى برى . بقلة ( baqelat ) ص . ع . ارض بقلة : زمين تره‌زار و سبزه‌ناك . بقلت ( be - qellat ) م ف . پ . - مأخوذ از تازى - به مقدار كم و اندك . و بندرت . بقلنقار ( baqlanq r ) و بقلنقاز ( baqlanq z ) ا . پ . - مأخوذ از تركى - پرنده‌اى كبود رنگ و ابلق و پاهايش دراز و منقارش پهن و گوشتش حلال و مأكول كه بغلنقار نيز گويند . بقم ( baqam ) ا . پ . مر . بكم . بقم ( boqm ) و ( boqom ) ا خ . ع . نام بطنى از تازيان . بقم ( boqom ) ا . پ . درخت تاتوره . بقم ( baqqam ) ا . ع . معرب بكم كه چوبى است سرخ و رنگ رزان بدان پارچه رنگ كنند و درخت آن بزرگ و برگش ببرگ بادام ماند . بقم ( boqqam ) ا . ع . درخت جوز ماثل كه درخت تاتوره باشد . بقم ( baqam ) م . ع . بقم البعير بقما ( از باب سمع ) : بيمار گرديد آن شتر از خوردن غنطوان كه نوعى از شور گياه است . بقو ( baqv ) م . ع . بقا بقوا و بقاوة . مر بقاوة . بقوة ( baqvat ) ا . ع . ابقه بقوتك مالك : نگاهدار او را چنان كه نگاه مىدارى مال خود را . بقول ( boqul ) م . ع . بقل بقولا ( از باب نصر ) : ظاهر و نمايان شد . و بقل ناب البعير اى طلع . و بقل وجه الغلام : ريش درآورد كودك . و بقل لبعيره : براى شتران خود سبزه گرد آورد . و بقلت الارض : سبز و با نبات شد زمين . و بقل الرمث : سبز شد شور گياه . بقول ( boqul ) ع . ج بقل ( baql ) . و بقول الاوجاع : گياهى كه دردهاى شكم را زايل كند .