رنگ سفيد مىباشند . ميوه به درازاى 4 - 2 سانتيمتر و داراى تارهاى خرمائى و قسمت بالاى ميوه زائده‌اى دراز و نوك‌تيز به شكل منقار لك‌لك دارد . گياه در گرگان ، مازندران ، گيلان ، خراسان ، باختران ، قم ، اصفهان ، بندرعباس ، كرمان ، يزد و اطراف تهران رويش دارد . قسمت مورد استفاده : اندام‌هاى هوائى گياه تركيبات شيميائى : گياه داراى كافئين ، تيرامين ، هيستامين ، پورترسين Purtrescine ، پيروكاتشول ، تانن ، گاليك اسيد ، گلوتاميك اسيد ، سوكسينيك اسيد ، تانيك اسيد ، الاژيك Ellagic اسيد ، كلين ، فلاونوئيد ، گلوكز ، فروكتوز ، ساپونين ، مواد چرب و موم مىباشد . خواص درمانى : قابض و بندآورنده خون . گياه در رفع خونروىهاى رحمى موثر مىباشد . در مصر به منظور تسهيل زايمان ، التيام زخم‌ها و رفع اسهال نيز استفاده مىشود . در روسيه به ويژه در متروراژى ، منوراژى و بطور كلى در مواردى كه نياز به ارگودوسكل و هيدراستيس مىباشد از گياه استفاده درمانى به عمل مىآيد . اشكال داروئى و مقدار خوراك ( طبق دستور J . Valnet ) : 1 - دم‌كرده ده در هزار به مقدار يك قاشق سوپخورى هر 2 ساعت 2 - عصاره روان 5 - 3 گرم در روز 3 - گرد دانه : يك گرم مخلوط در عسل هنگام صبح و شب 2 ساعت قبل از غذا ، از 2 گرم در روز نبايد تجاوز نمايد . در هند از تنطور گياه تازه نيز استفاده مىشود . گياه را به عربى ابره العجوز ، غزيل Ghazil ، دهيمه الغزال و به پارسى قيطران شوكرانى ، سيدندان ، علف ساعتى مىنامند . Code - 2284 قيطران مشك Erodium moschatum L . گياهى است علفى ، يك ساله ، 2 ساله به ارتفاع 50 - 10 سانتيمتر ، كم‌وبيش كركدار ، معطر از خانواده Geraniaceae ، برگ‌ها مركب با 13 - 9 تقسيم دندانه‌دار ، بدون دمبرگ ، گل‌ها سرخ مايل به بنفش ، طول ميوه 4 - 2 سانتيمتر ، محل رويش آن جنوب و جنوب غربى ايران ، شوش ، بوشهر ، بين دزفول و شوشتر مىباشد .