موارد مصرف : از داخل در آسم برونشيك ، آسم آلرژيك ، نزله بينى و حلق ، سياه‌سرفه ، سيستيت و نفريت و در استعمال خارجى و در التهابات ، درماتيت‌ها و بثورات جلدى . تصور مىشود كه صمغ موجود در آن در معالجه سيستيت موثر باشد زيرا از طريق كليه‌ها دفع مىشود . گياه پادزهر سم R hustoxicodendron است كه پيچك سمى است و در اثر تماس با پوست‌هاى حساس ايجاد تورم شديد مىكند . اشكال داروئى : دم‌كرده : 1 قاشق چايخورى براى يك فنجان آب جوش ، سه بار در روز . تنتور الكلى 5 : 1 : براى بزرگسالان 20 تا 60 قطره سه بار در روز . كودكان برحسب هريك از سنين عمر 10 قطره . عصاره روان : كه 56 قطره آن يك گرم است به مقدار 5 / 0 تا 2 گرم سه بار در روز . كودكان 10 / 0 گرم برحسب هريك از سنين عمر . Code - 2606 گياكو Guaiacum officinale L . درختى است هميشه سبز ، بومى نواحى شمال امريكاى جنوبى به ارتفاع 8 تا 10 متر از خانواده Zingophillaceae ، داراى چوب سخت ، به رنگ قهوه‌اى متمايل به زيتونى با مزه تلخ و صمغى . شاخه‌ها متعدد ، به رنگ خاكسترى ، منشعب به تقسيمات دوتائى ، برگ‌ها متقابل ، مركب از 2 تا 3 زوج برگچه ، به درازاى 9 سانتيمتر ، برگچه‌ها تخم‌مرغى يا گرد ، بدون كرك به رنگ سبز روشن . گل كوچك ، آبىرنگ به درازاى 5 / 2 سانتيمتر مجتمع در قسمت انتهايى شاخه‌ها ، ميوه پوشينه مانند به رنگ زرد مايل به قرمز ، دو خانه محتوى تعداد زيادى دانه قلبى شكل است . محل رويش : آنتيل : سن‌دوميتيك ، جامائيكا . همچنين سن‌توماس ، كلمبيا و ونزوئلا . تاريخچه : اولين بار در سال 1514 Ouiedo از كاربرد اين گياه توسط بوميان سن‌دومينيك كه آن را Guayacan مىناميدند اطلاعاتى بدست آورد . در سال 1519 Ultrich von Huffen تاثير آن را در بيمارى سفليس مشروط بر اينكه در طول چهل روز درمان رژيم غذائى را مراعات و با پوشاندن خود عرق بدن را حفظ نمايند شخصا تجربه نمود . چوب گياكو در سال 1525 بوسيله اسپانيائىها به اروپا برده شد و آن را Lignum vitae ( - چوب زندگى ) ناميده‌اند . به هر جهت گياه در نيمه دوم قرن شانزدهم به عنوان معرق ،