قسمت قابل استفاده ميوه آن مىباشد كه مقوى معده و خواصى مانند گشنيز دارد و از آن به عنوان چاشنى در اغذيه استفاده مىشود . به عربى آن را كسبره صغير و كزبره مىنامند . محل رويش : منطقه البرز كرج : پشند ارتفاعات 150 تا 1700 متر ، كلاردشت مازندران ، گرگان : راميان ، مينودشت ، لرستان 37 كيلومترى جنوب غربى خرم‌آباد به سمت انديمشك . Code - 949 لجالو Biophytum sensitivum DC لجالو نامى است هندى كه به گياهى يك ساله با نام علمى فوق از خانواده Oxalidaceae اطلاق مىگردد . ساقه اين گياه كوتاه و برگ‌هاى آن گسترده در سطح زمين و از 6 تا 12 زوج برگچه تشكيل شده است . گل‌ها زردرنگ ، ميوه پوشينه و دانه‌دار مىباشد . گياه بومى نواحى گرم و جنوبى آسيا مانند هند ، فيليپين ، شرق بنگال و افريقا مىباشد . تاريخچه : گياه از زمانهاى بسيار دور در هند به مصرف مىرسيده است و به سانسكريت آن را لجالوكا Lajjaluka مىناميده‌اند و در نوشته‌هاى ايورودا راجع به خواص درمانى آن زياد بحث شده است اين گياه در مخزن الادويه ذيل ماده لجالو آمده است و صاحب مخزن ذيل اين نام از دو گياه نام مىبرد و گياه مورد بحث را " لجالومائى " ناميده كه نزد هنديان گياهى مقدس و برداشت آن از زمين با غسل و خواندن اوراد همراه بوده است . صاحب مخزن طبيعت آن را سرد و تر و آن را تحليل‌برنده ، زداينده ، صفرابر ، ضد انسداد و تصفيه‌كننده خون دانسته و به‌طور خلاصه مىنويسد براى رفع تبهاى سوداوى و چهار يك 1 * به مدت يك هفته و در بواسير ، فيستول 2 * و يرقان دو هفته و در جذام ، لك و پيس 3 * ، آتشك و زردزخم مدت سه هفته درمان را بايد ادامه داد و آن قوه باه را تقويت مىنمايد 4 * . موارد مصرف درمانى : در هند پودر برگ را در اسهال و خيسانده برگ را در سختى دفع ادرار و عطش بيماران مبتلا به يرقان و پودر برگ همراه با شيره قند را براى تصفيه خون و تقويت رحم زائو بعد از زايمان و خمير تهيه‌شده از برگ و هم‌چنين دانه گياه را براى ضد عفونى كردن و التيام بخشيدن به زخمها و ريشه را در موارد سوزاك و سنگ كليه به كار مىبرند و در فيليپين از برگ گياه به عنوان خلطآور استفاده مىشود . علاوه بر لجالو اين گياه در هند به زرر ، لخشانا و موكوتى نيز معروف است .