به نام امبرباريس يا انبرباريس ناميده و اثرات درمانى آنها را يكسان ذكر نموده‌اند در اين مجموعه نيز اثرات درمانى ميوه اين گياهان ذيل كد شماره 907 آمده است . Code - 899 راس هندى Berberis lycium Royl درختچه‌اى است كوچك از خانواده Berberidaceae كه در شرايط مناسب مىتواند به ارتفاع 3 تا 5 / 3 متر برسد پوست ساقه به رنگ سبز مايل به سفيد برگ‌ها بيضوى نوك‌تيز ، كنار پهنك معمولا دندانه‌دار منتهى به خار ، گل زردرنگ ، ميوه تخم‌مرغى و به رنگ آبى كه محل رويش آن هند و پاكستان و افغانستان مىباشد . اين درختچه را به سانسكريت نيم با Neemba به اردو Ambahaldi و زارچ مىنامند . ريشه گياه حاوى آلكالوئيد بربرين مىباشد و مانند نوع Arista مقوى و در تبهاى متناوب موثر است . براى تقويت لثه به صورت موضعى مصرف مىشود هم‌چنين به‌طور موضعى دانه‌هاى جلدى را از بين مىبرد . از ريشه گياه در قديم براى تهيه حضض هندى يا راس هندى استفاده مىشده است . حضض هندى عصاره خشكى است كه از پوست ريشه و قسمتهاى پائين ساقه مخلوط سه گياه هندى از خانواده Berberidaceae با نامهاى علمى Berberis aristata DC . , B . asiaticus Roxb , B . lycium Royl تهيه مىشود براى تهيه آن پوست ريشه و ساقه گياهان را خرد نموده پس از جوشاندن و صاف كردن به روش Evaporation عصاره تقريبا جامد به دست مىآورند . عصاره حاصل‌شده را به هندى رسوت Rasut مىنامند . گياه اول را در هند و پنجاب Daru haldi ، 1 * مىنامند كه از ريشه سانسكريتى Daru haridra مشتق شده است . ريشه گياه در هند و پاكستان رسوت و زريشك و گياه دوم به عربى شوك الحضيض الهندى و گياه سوم در پاكستان امباهالدى 2 * و داروهالدى و زاريشك ناميده مىشود . تاريخچه و شناسائى : در طب قديم دو نوع حضض معروف بوده است يكى حضض مكى يا عربى كه عصاره گياه Lycium afrum L مىباشد و معمولا پسوند مكى يا عربى را نمىآورند بدين‌ترتيب منظور از حضض ( به تنهائى ) نوع مكى يا عربى مىباشد و ديگرى حضض هندى 3 * كه عصاره مورد بحث مىباشد . در كليه كتب قديم حضض مكى و حضض هندى ذيل ماده حضض شرح داده شده است فقط در مخزن الادويه اين دو مجزا از يكديگر آمده است . ديوسكوريد ضمن شرح Likion كه حنين بن اسحق آن را به لوقيون معرب نموده و معادل آن را حضض نوشته است مىنويسد اثر درمانى حضض هندى مانند حضض عربى ولى قويتر مىباشد و عده‌اى تصور مىكنند كه آن عصاره لخنيطس است . رازى ذيل ماده حضض مىنويسد طبرى گفته است كه حضض هندى عصاره فيلزهرج است و هروى در الابنيه نيز همين را ذكر مىنمايد . بنا بر مندرجات صيدنه ابو ريحان بيرونى ( عربى و ترجمه فارسى ) حضض را به رومى لوقيون و به سريانى " مراره دفيله " و به پارسى پيل زهره و به عربى فيلزهرج و هدل و به