بر اثر بو دادن ، مواد قندى قهوه كاهش كلى پيدا مىكند و به 1 / 1 درصد مىرسد . بر اثر بو دادن ، ماده‌اى به نام كافئون در دانه قهوه به وجود مىآيد كه نوعى روغن فرّار ، سنگين ، قهوه‌اى و بسيار معطّر است . عمل فيزيولوژيكى و سميّت قهوه : بر روى جريان گردش خون تأثير نموده ، ضربان نبض و انرژى انقباضات ماهيچه دل را به‌طور محسوسى افزايش مىدهد ضمنا ترشح و دفع ادرار را زياد مىكند . مصرف زياد آن عوارضى دارد بخصوص در اشخاص عصبى به‌وجود مىآورد مانند آنكه موجبات بيخوابى ، طپش قلب ، درد معده ، سوء هاضمه ، بى اشتهايى ، احساس صداهايى در گوش ، سرگيجه ، مشاهده اشباحى در مقابل چشم ، كابوس ، لرزش ، زياد شدن عمل رفلكس‌ها ، كم شدن تمايلات جنسى و ضعف عمومى را فراهم مىكند . با قطع شدن مصرف قهوه ، عوارض مذكور معمولًا از بين مىرود ولى در اين مورد بايد حساسيت اشخاص در مقابل مصرف قهوه نيز به حساب آورده شود . خواص درمانى : قهوه سبز كمتر به مصارف درمانى مىرسد فقط از خيسانده آن گاهى براى رفع رماتيسم و از گرد آن به‌عنوان تب بر استفاده به عمل مىآيد . از قهوه بو داده به‌عنوان نيرو دهنده در رفع ضعف قوا ، در طى دوران بيمارى حصبه و در برخى بيماريهاى ريوى مانند ذات الريه و همچنين در رفع سردردهايى كه پس از مصرف غذا حاصل مىشود ، استفاده مىگردد . از قهوه در رفع مسموميت‌هاى ناشى از مصرف الكل ، بخصوص در مسموميت‌هاى ترياك استفاده به عمل مىآيد . دم كرده گرم آن ، طعم ناپسند بعضى از فرآورده‌هاى دارويى مانند سولفات منيزى و املاح كينين را مخفى مىسازد . گرد قهوه اثر قابض و ضد عفونى كننده دارد و از آن ، جهت رفع بوى بعضى از تركيبات دارويى و همچنين مخفى ساختن بوى يدوفرم مىتوان استفاده كرد .