گزارشهاى علمى زيادى كه تاكنون در باره قارچ كومبوجا نوشته شده است نشان مىدهد كه نوعى آنتىبيوتيك قوى در تركيب قارچ كومبوجا وجود دارد كه وجود آن باعث مىشود مواد زائد و سموم بدن دفع شود . به عقيده پزشكان اين مواد در فرايند شيميايى بدن نقش مهمى ايفا مىكنند . آنها معتقدند چاى كومبوجا يك ماده غذايى مكمل به حساب مىآيد كه مصرف آن سيستم دفاعى بدن را تقويت كرده و موجب جلوگيرى از بيماريها مىشود . دكتر ماكسيم بنيك در سال 1928 در باره قارچ كومبوجا نوشت : « قارچ كومبوجا دارويى موثر براى مقابله با سختى رگها و عروق ، نقرس و تنبلى روده‌ها است . مصرف چاى كومبوجا بويژه آثار مطلوبى در رفع سختى رگهاى كليه و مويرگهاى مغزى دارد ولى در مقابله با سختى رگهاى قلب از تأثير كمترى برخوردار است » . يك سال بعد يعنى در سال 1929 دكتر « اى - آرونر » طى مقاله‌اى مطالعات خود را در مورد چاى كومبوجا منتشر كرد . او در اين مقاله نوشت : « صدها سال است كه مردم آسيا چاى كومبوجا مىنوشند ، زيرا مصرف اين نوشيدنى به‌عنوان دارويى طبيعى ، در مقابله با خستگى ، سستى ، سختى رگها و عروق ، تنبلى روده‌ها و نقرس و رماتيسم ، همروئيدها و ديابت نتايج حيرت‌انگيزى داشته است » . استفاده از كومبوجا در بخشهايى از آسيا از قرن‌ها قبل معمول بوده است . براساس مدارك موجود نام اين قارچ از نام يك پزشك كره‌اى به نام كومبو گرفته شده است . اين پزشك در حدود سال 415 ميلادى با استفاد از نوشابه‌اى كه با كمك قارچ به دست آمده از نان چاودار تخمير شده بود « اينكيو » امپراطور ژاپن را درمان كرد . در آن زمان اين نوشيدنى به‌عنوان يك داروى معجزه‌گر مورد توجه قرار گرفته بود و به آن لقب « دارويى براى عمر ابدى » داده بودند . پس از آن چاى كومبوجا در سراسر چين ، ژاپن و كره و سپس در هند و روسيه مورد استفاده قرار گرفت .