تركيبات شيميايى : فلفل قرمز داراى كاپسا ايسين ( در حدود 2 % ) كه ماده‌اى فوق‌العاده زننده است و در قسمت بين لايه‌هاى ميوه وجود دارد . فلفل قرمز داراى 5 / 1 درصد اسانس فرّار ، يك روغن ثابت ، كاروتنوئيد و در حدد 2 / 0 درصد اسيد اسكوربيك مىباشد . مصرف و مقدار خوراك : فلفل قرمز دارويى است محرك و بادشكن و آن را به‌عنوان معرّق و محرّك و ادويه به كار مىبرند . مقدار مصرف آن 60 ميلىگرم مىباشد . اولئورزين فلفل قرمز نيز داراى خواص فلفل قرمز است و مقدار مصرف آن 15 ميلىگرم است . « 2 » فلفل آبى در كُتب طبّ سنّتى با نام فُلْفُل الماء ذكر شده است . مشخصات : گياهى است يك ساله ، علفى ، بلندى آن 100 - 50 سانتىمتر . ساقه آن پُر گره و در محل اتصال دمبرگ و ساقه گره‌هايى با زوايدى ديده مىشود . گلهاى آن به رنگ سفيد كثيف يا قرمز است . اين گياه در مناطق مختلف اروپا و آسيا به‌طور خودرو مىرويد . در ايران در اطراف رشت و در بندرگز و در مناطق جنوب غرب ايران در شوش به‌طور وحشى و فراوان ديده مىشود . تركيبات شيميايى : در برگهاى گياه اسانس روغنى فرّار و اوكسى متيل آنتراكينون مشخص شده است . به‌علاوه در گياه يك روغن اترى داراى پوليگونوم وجود دارد كه فشار خون را كاهش

--> ( 2 ) - مفردات پزشكى جديد فارماكو گنوزى ، ص 328 .