مشخصات : گياهى است علفى چند ساله ، بلندى ساقه آن 1 - 4 / 0 متر ، برگهاى آن بيضى و موجى ، باريك و خميده ، ريشه آن با طعم تند و گزنده در طب سنتى بيش از ساير اعضاى گياه مورد توجه است و كاربرد دارد . اين گياه در مناطق پاييز و سواحل خشك اروپا در منطقه مديترانه و در ايران در مناطق شمال كشور در آذربايجان و در كردستان و خراسان به‌طور خودرو ديده مىشود . تركيبات شيميايى : در ريشه اين گياه وجود تانن ، نشاسته ، اسيدهاى آلى و گلوكوزيدى به نام يلومباژين تأييد شده است . طعم سوزاننده و گزنده ريشه اين گياه مربوط به وجود گلوكوزيد فوق است . خواص - كاربرد : ريشه اين گياه روى پوست اثر قرمز كننده و تحريك كننده دارد و ايجاد تاول مىكند . ضماد ريشه گياه روى عضو موجب تسكين دردهاى لومباگو ، سياتيك و در بيماريهاى پوستى مانند جرب و كچل مؤثّر است . « 1 » علف خونى به فارسى رسگك گويند . در بعضى از كتب با نام علف خونى ذكر شده و در شيراز گونه‌اى از آن را قيطره مىنامند . مشخصات : گياهى است چند ساله ، بلندى آن 100 - 40 سانتىمتر حتى تا 5 / 1 متر نيز مىرسد . رنگ زير برگها سبز تيره مايل به آبى است . گلهاى آن به رنگ ارغوانى تيره مىباشد .

--> ( 1 ) - معارف گياهى ، ج 6 ، ص 233 ؛ صيدنه ، ص 216 .