به فارسى صندل سفيد و در كُتب طبّ سنّتى به نام « صندل ابيض » نام برده مىشود . در اندونزى از خاك‌ارّه چوب صندل سفيد و از اسانس آن به‌عنوان دارو استفاده مىشود و در صنايع نجّارى نيز كاربرد دارد . « 3 » صندل قرمز به فارسى در كُتب طبّ سنّتى « صندل قرمز » يا « صندل سرخ » گويند . چوب اين درخت به چين وارد مىشود و درخت آن بومى در مناطق هند ، حبشه و زنگبار است . چوب آن قرمز است كه به نام صندل قرمز معروف مىباشد . در كُتب طبّ سنّتى ايران اين صندل را در رديف صندل سفيد ، تحت عنوان صندل نام مىبرند در صورتى كه چوب دو درخت متفاوت هستند و خواص آنها نيز تا حدودى متفاوت مىباشد . درختى به ارتفاع 8 - 10 متر و داراى برگهاى منفرد ، مركّب از برگچه‌هاى فرد با كناره صاف و ميوه‌هاى بالدار و محتوى يك دانه بدون آلبومن با لپه‌هاى خميده است ، در مدرس پرورش مىيابد و نيز در ايران نمىرويد . انگليسى : Red Sandal Wood ، Sanders Wood فرانسه : Sandal Rouge آلمانى : Roter Sandalbaum عربى : صندلان ، صندل احمر تركيبات شيميايى : از نظر تركيبات شيميايى در سر شاخه‌هاى تازه درخت صندل قرمز ، گلوكوزيد و يك مادّه رنگى قرمز وجود دارد . چوب صندل قرمز ، داراى عطر و بويى نيست . از اين درخت در اثر شكافى كه به تنه آن وارد مىشود صمغى مىگيرند كه به كينو معروف است ، در

--> ( 3 ) - معارف گياهى ، ج 4 ، ص 29 .