شعير ( جو ) مشخصات : در كتب طب سنتى با نام عربى شعير آمده است و فارسى آن همان جو است . گياهى است يك ساله كه ارتفاع ساقه استوانه‌اى آن بسته به ارقام مختلفه از 100 - 40 سانتىمتر فرق مىكند . برگها سبز تيره متناوب باريك دراز و در موقع لمس كردن ، بخصوص در جهت بالا به پايين خشونتى احساس مىشود . ميوه آن به شكل سنبل است . از نظر كاشت جو به دو نوع تقسيم مىشود : جو بهاره و جو پاييزه . جو پاييزه احتياج به ديدن سرماى زمستانه دارد و طول زندگى آن بلندتر از جو بهاره است ولى به هر حال زودتر از جو بهاره برداشت مىشود . جو بهاره احتياج به ديدن سرماى زمستانه ندارد و بدون ديدن زمستان به دانه مىنشيند . تركيبات شيميايى : از نظر تركيبات شيميايى و مواد مختلفه ارقام جو بر حسب محل كاشت متفاوت هستند و مقدار مواد از يك رقم تا رقم ديگر كمى تغيير مىكند . مواد مختلفه جو عبارتند از : آب ، مواد ازته ، مواد چرب ، مواد نشاسته‌اى ، مواد غير ازته مختلفه ، سلولز و خاكستر . خواص - كاربرد : جو به‌طور كلى در طب سنتى به سه صورت مختلف استعمال مىشود : 1 - جو درست كه دانه با سبوس روى آن باشد و فقط دنباله آن را كنده باشند . 2 - جو مقشر يا پوست گرفته كه عملًا قسمتى از پوست آن گرفته شده است . 3 - جو سفيد كرده كه تمام پوست و سبوس آن را گرفته و به‌صورت جو سفيد در آمده باشد كه در اصطلاح به آن جو مرواريدى مىگويند . « 1 »

--> ( 1 ) - معارف گياهى ، ج 1 ، ص 329 .