محل رويش : آذربايجان : قره داغ ، نزديك اروميه ، كاليبار ، كردستان : سنندج ، كرمانشاه همدان ، اصفهان ، شيراز ، بلوچستان : كوه تافتان ، خراسان : تربت حيدريه ، تهران : سربستانك كوه توچال ، نزديك ونك قزوين و قم . * سنجد تلخ فارسى : سنجد تلخ ، كام ، كهام . عربى : غاسول ، رومى شوك القصار . درختچه‌اى است خاردار و به ارتفاع 1 تا 3 متر ، گلهاى آنكه در اوايل بهار ظاهر مىگردد ، رنگ مايل به سبز دارد و بر دو نوع نر و ماده مىباشد . ميوه‌اش كوچك ، تقريبا كروى به رنگ زرد نارنجى و داراى طعم ترش است . قسمت مورد استفاده اين درختچه ؛ ميوه و پوست ساقه آن است . تركيب شيميايى : ميوه آن داراى اسيد ماليك فراوان ، مالات كلسيم ، مانيت كوئرستين ، يك ماده ملون و قابل تبلور كه به صورت بلوريهاى سوزنى شكل به رنگ زرد ليمويى به دست مىآيد يك ماده روغنى كه داراى مقدار زيادى اسيد آسكوربيك و اسيد بوتيريك است . برگ و چوب آن داراى كوئرستين مىباشد و با املاح آهن ، رنگ خاكسترى و قهوه‌اى توليد مىكند . خواص درمانى : ميوه آن ضد اسكوربوت بسيار قوى است و از آن در رفع عوارض ناشى از فقدان ويتامين C به خوبى مىتوان استفاده به عمل آورد . طعم آنها ترش مزه و قابض است ، اثر ضد كرم نيز براى آن قائل مىباشند ، مصرف پوست اين درختچه و برگ آن به‌عنوان