مصطفى النوراني الاردبيلي
147
دائرة المعارف بزرگ طب اسلامى ( فارسى )
دهن الناردين : روغن ناردين ( سنبل رومى كه يكى از دو نوع سنبل است ) درد جگر و معده و قولنج و درد گوش و صداع و شقيقه را سود مىكند و سستى مثانه ببرد ، چون به سر احليل بازافكنى و همه اندامها كه سرد شده باشد و درد شكم را چون بخورى يا به ضماد كنى يا حقنه كنى درد رحم را چون زن به دو حقنه كند و درد گوش را چون اندر او افكنند كه آن درد از باد و سردى بود اين همه را نيك مىباشد و صداع و شقيقه را چون ببينى بازافكنند و هر دردى كه از سردى و باد بود در اندامهاى باطن ببرد و رحم را گرم مىگرداند و قولنج و مغض و بادهايى كه اندر معده و رودگانى گرفتار محبوس بود همه را منفعت مىكند و مثانه سرد را نيز چون به احليل بازافكنى . دهن الشيشغان : روغن شيشغان ، اطلاق شكم باز گيرد و ضعف معده را نيك بود و كسى را كه طعام همى دشوار گوارد منفعت مىكند و فالج و لقوه و استرخاى عصب را نيك بود . دهن القنقلاد : روغن قنقلاد ، سستى معده و فالج و لقوه و قولنج و وجع المفاصل را نيك مىباشد . دهن الكلانج : روغن كلانج ، فالج و لقوه و قولنج و درد معده و بند گشايها و نقرس و سستى عصب و استسقاء و سكته و سردى كليه را و مقعد ضعيف شده از سردى و درد پشت را كه از سردى بود سود دارد ، ادرار حيض مىآورد . دهن البيض : روغن خايه موى درمىآورد .