طرز تهيه روغن كنجد : نخست دانه را پاك و تميز نموده تا مواد رنگى آن جدا گردد سپس آن را در داخل آب خيس نموده تا پوست آن جدا شود و بعدا آن را كمى خشك كرده و با فشار قوى بدون دخالت گرما روغن آن را مىگيرند كه معمولًا بين 35 - 60 درصد روغن حاصل مىشود . روغن كنجد بدون بو و داراى رنگ زرد مىباشد و در زمستان سفت و محكم نمىشود . وزن مخصوص آن با آب كمتر و حدود 925 / 0 مىباشد . روغن كنجد داراى 75 - 80 درصد گلسيريد اسيدهاى چربى مايع مانند اولئيك و غيره و حدود 15 درصد گلسيريدهاى جامد مىباشد . براى آواز خوب و رفع خشونت گلو مفيد است و مليّن بسيار خوبى براى روده‌ها و نشيمنگاه مىباشد و خوردن آن با الكل جهت گزيدن افعى دافع است . بطئى الهضم بوده و معده را سست و از جوش مىاندازد . علاجش آب ليمو ، آبكامه و امثال آن است به علت اينكه تند نمىشود در مصارف درمانى به جاى روغن زيتون مىتوان استفاده نمود . از نوع ناخالص روغن كنجد در صنعت جهت تهيه صابونهاى مختلفه و چرب كردن ماشين آلات و تهيه بريانتين استفاده مىنمايند . روغن بابونه كه از ديژسيتون گل آذين آن در روغن خشخاش به دست مىآيد براى رفع دردهاى روماتيسمى بايد بر اعضا ماليد . روغن بابونه كه براى دردهاى رماتيسمى و نورالژى ( درد اعصاب ) معجزه مىكند . براى به دست آوردن روغن بابونه 25 گرم گل خشك بابونه را در 125 گرم ( 5 مقابل ) روغن زيتون مخلوط نموده و مدت 2 ساعت در زمستان و 5 / 1 ساعت در تابستان روى آتش قرار مىدهند تا گرم و داغ شود ، در ظرف سربسته‌اى ريخته و محكم تكان مىدهند تا كاملا مخلوط شود سپس آن را صاف نموده و 20 گرم كامفر هم به آن اضافه نموده در نقاطى كه درد مىكند مىماليد تا آرام گيرد و روغن بابونه بدون كامفر دردهاى معده را آرام مىكند . « 1 »

--> ( 1 ) - راز گياهان شفابخش ، ص 254 .