خارق‌العاده لازم بوده است تا عمل آنها را بدرستى معلوم دارد لذا دانشمندان اروپا در قرون گذشته باوجود اينكه مردمانى دقيق و موشكاف بوده‌اند نتوانستند راه حل صحيحى براى اين مسئله پيدا كنند ولى در قرن بيستم ترقى فوق‌العاده علوم باعث شد كه دانشمندان مشاهدهء مستقيم را كنار گذاشته و بآلات و ادوات مكانيكى و برقى متوسل گردند . كوتاه شدن عضلات را در حين انقباض بوسيلهء ميوگراف ثبت نموده و آثار الكتريكى را كه با انقباض عضلات همراه است بطور دقيق ضبط كردند و باين‌ترتيب بحل اين مسئلهء مشگل كه مدت چند قرن به صورت معمائى دانشمندان را ببازى گرفته بود موفق شدند و بالاخره با اين وسائل دقيق معلوم شد كه در بين اين‌همه تئورىها و عقايد مختلف كه فوقا به آنها اشاره كرديم عقيدهء هامبرژه فيزيك‌دان و تشريح‌دان آلمانى كه عقيدهء Sibson دانشمند انگليسى آن را تكميل كرده است صحيح مىباشد بنابراين امروزه در كليهء كتب فيزيولوژى عقيدهء هامبرژه را بوسيلهء شما كه در شكل 3 نشان داده شد قبول كرده‌اند . « 1 » و آن اينست كه عضلات ميان‌دندهء خارجى

--> ( 1 ) - كتاب فيزيولوژى Houssay چاپ 1950 جلد 1 صفحهء 358 كتاب فيزيولوژى Gley چاپ 1947 صفحهء 249 كتاب فيزيولوژى Hedon چاپ 1933 صفحهء 339 كتاب فيزيولوژى آقاى دكتر نعمت‌اللهى جلد اول صفحهء 269